Vallend water

Op Mari’s verjaardag, maandag 9 september, arriveerden we in Foz do Iguacu. Deze stad is gelegen op het drielandenpunt van Brazilie, Argentinie en Paraguay. De naam Iguacu is ontleend aan de Iguacu-rivier die hier in de Paranarivier stroomt. In deze rivier liggen de beroemde watervallen van Iguacu, de grootste ter wereld. Een andere grote bezienswaardigheid is de Itaipu-stuwdam, die op de grens met Paraguay ligt en ook tot de grootste ter wereld behoort.

image

Op dinsdag 10 september gingen we allereerst met een stadsbus op weg naar de Braziliaanse kant van de watervallen. Dit bezoek aan het Nationaal Park Iguacu is er een met superlatieven. Wat je te zien krijgt is een enorm breed panorama van vallend water. Op het pad naar de watervallen zagen we diverse neusbeertjes, die het vooral gemunt hadden op het etenswaar van de toeristen. We zagen er een in een afvalbak klimmen en helemaal in verdwijnen. Het was onmogelijk om onze fototoestellen stil te houden, zo mooi was het. We hadden goed zicht op de zogenaamde ‘ duivelskloof’. In de verte zagen we veel toeristen op loopbruggen Dit gaan we dus morgen (11 sept) ook doen. Op een plek konden we wel over een soortgelijk bruggetje. Bij de ingang werden voor 7 reas (2,30 euro) wegwerp regencapes verkocht. Dit is trouwens een van de weinige artikelen die hier veel duurder zijn. Bij de Action kosten ze meen ik 50 cent per stuk. Wij zijn niet van suiker en bovendien was de nevel juist verfrissend. Het was vandaag zo’n 33 graden celsius.
’s Middags reden we met de bus terug naar de stad. Op het busstation namen we direct een andere bus. Bij de brug richting Paraguay zijn we uitgestapt en zijn lopend de grens gepasseerd. We werden niet gecontroleerd. In de Paraguayaanse grensstad Ciudad del Este is het een waar gekkenhuis. De trottoirs staan vol met marktstalletjes met uiteenlopende soorten prullaria en nepartikelen. Als je belangstelling toonde liep je kans omringd te worden door verkopers. Brigitte kocht een nagelsetje en ik een nieuw flesje water. Wij waren van harte welkom in een supersjiek winkelcentrum, waar al deze ambulante handelaren gewoon tot op de stoep stonden. Zij kwamen er niet in. Daarna zijn we teruggelopen naar de Braziliaanse kant van de brug.
image

Brazilie mag rommelig zijn, bij de eerste kennismaking lijkt Paraguay meer op een puinhoop. Wat ook in Brazilie sowieso opvalt is het enorme verschil tussen arm en rijk, en dat vaak ook nog vrij dicht bij elkaar. Eenvoudige, zelfgebouwde huisjes staan soms niet ver van afgesloten terreinen met sjieke woningen en alles erop en eraan. Ik heb het dan niet over echte favela’s, want die hebben we nog niet eens gezien. Een ander ding dat opvalt heeft onder andere te maken met tv. Deze staat permanent overal aan. Dit is gewoon in Brazilie. Meteen de eerste dag al viel mij de grote inbreng van vrouwen op het scherm op. Als presentatrice, journaliste maar ook als deskundigen bij bijvoorbeeld een journaalonderwerp over techniek. Ook verder blijken vrouwen het in dit land ver te schoppen. De directeur van de TAM, de binnenlandse luchtvaartmaatschappij waarmee wij vliegen, is een directrice. Dit bedrijf heeft tienduizenden werknemers. Aan de andere kant zien wij nu ook een campagne tegen huiselijk geweld op billboards op straat. Het is een dubbel beeld wat naar voren komt. Vrouwen en vooral meisjes lopen er vaak sexy gekleed bij, maar geen man zit in het openbaar aan ze. Nakijken mag, aankomen niet. Vrouwen zijn op hun uiterlijk gesteld, maar dit lijkt niet noodzakelijk gericht op het behagen van mannen.
Na deze tussentijdse beschouwingen gaan we terug naar het verslag van de dag. Toen we weer in Brazilie waren, namen we de stadsbus naar de Itaipu dam, gebouwd tussen 1975 en 1991. Deze dam ligt in de rivier de Parana op de grens van Brazilie en Paraguay en is de grootste van Zuid-Amerika. De waterkracht centrale die er aan verbonden is, levert 75 % van de electriciteit voor geheel Paraguay en dan ook nog 17 % van die van Brazilie. We zeiden al eerder, dat dit een dag van superlatieven was. Het ding was onvoorstelbaar gigantisch, niet in een keer op een foto te krijgen. Het stuwmeer achter de dam is ruim 120 km lang en tussen 9 en 12 km breed. Tegen de dam aan bereikt het zijn grootste diepte van 170 meter. We hebben de dam van alle kanten kunnen bekijken en zijn tot slot er ook nog overheen gereden. Tot slot reden we per stadsbus terug naar het centrum, waar we net op tijd waren om onze schone was bij wassalon Mariah op te halen. Voor een habbekrats, binnen een dag een grote zak met was schoon en gevouwen en gestreken retour. ‘ s Avonds hebben we bij de plaatselijke chinees gegeten en daarna op een terras op straat voetbal gekeken met iets lekkers te drinken erbij. Op onze hotelkamer keken we ook nog even naar de grote wedstrijd Brazilie-Portugal. Toen we de TV uitzetten, was het 3-1 voor Brazilie. Dit is het ook gebleven.

Op woensdag 11 september gingen we het Argentijnse deel van de watervallen bekijken. Uit de informatie van de receptie was ons gebleken dat de procedures aan de Argentijnse grens aanzienlijk zijn verscherpt. Twintig jaar geleden nam je gewoon de bus naar de Argentijnse grensplaats Puerto Iguazu en stapte daar over op de bus naar de cataratas (watervallen). Grenscontrole was er toen niet. Ook al maken Brazilie en Argentinie nu deel uit van een economische unie met de naam Mercusur/Mercosul, een verdrag a la Schengen hebben ze blijkbaar niet gesloten. We kozen daarom voor een georganiseerde trip. Met twee Brazilianen, een Spanjaard en een Duitse gingen we tegen 9 uur op weg naar de Argentijnse grens. Onze paspoorten werden ingenomen en na passage van eerst de Braziliaanse en later de Argentijnse grenspost waren we weer twee stempels rijker. Om kwart voor tien arriveerden we bij de kassa. Hoewel we op tijd waren voor het treintje dat ons naar het verste uitkijkpunt zou brengen, bleek deze al vol te zijn. We gingen daarom maar een stukje lopen naar de eerste halte op het traject. Ook daar bleek al een grote groep mensen klaar te staan voor de treinrit die ons naar de bovenkant van de Duivelskloof zou brengen. Gelukkig arriveerde daarop al snel het volgende treintje. Wij waren nu de eersten die konden instappen.
De wandelingen aan de Argentijnse kant zijn heel anders dan die aan de Braziliaanse zijde. Kregen we een dag eerder vooral het panorama van de watervallen te zien; vandaag stonden we er middenin. De wandeling naar de Duivelskloof ging over het water. Onderweg waren restanten te zien van eerder vernielde loopbruggen of onderdelen daarvan. Bij het eindpunt kon je het water letterlijk in de diepte zien vallen. Het geluid was oorverdovend en het beeld indrukwekkend. Daarna keerden we met het treintje terug naar de halte waar we eerder lang hadden moeten wachten. Na een lunch gingen we eerst de lage route doen. Dit betekende veel trapjes op en af en onderweg zagen we veel grotere en kleinere watervallen van dichtbij. Ook was er op een plek gelegenheid om een frisse douche te nemen. Ondertussen schoten we heel veel foto’s. Als we morgenmiddag in Brasilia zijn zullen we een begin maken om ze op het web te zetten. Na de lage route namen we nog de hoge route. Ook nu liepen we weer boven de watervallen. Eigenlijk hadden we ook nog een boottocht willen maken naar het eiland midden tussen de watervallen, maar deze boot was – naar ons later werd verteld – permanent uit de vaart. Om 5 uur waren we weer bij de uitgang en konden we weer op weg gaan naar Brazilie. Ook dat leverde weer twee nieuwe stempels op. Bij het binnenkomen van Brazilie moesten we een tijd wachten omdat er juist bij onze Braziliaanse medereizigers iets niet in orde was.
Die avond aten we bij ons favoriete straatcafe. Allebei een bord warm eten, samen een grote fles bier, Brigitte een grote beker versgeperst sap, allebei koffie en een caipirinha als afscheid voor nog geen 18 euro (inclusief flinke fooi), gratis voetbal kijken en een gezellige serveerster, wat wil een mens nog meer.

Het bezoek aan Foz do Iguacu was een aaneenrijging van hoogtepunten, waarbij alleen de chaos van Paraguay een (te verwachten) minpunt was. Morgen, 12 september gaan we op weg naar de hoofdstad Brasilia. Veel moderne architectuur en dus Oscar Niemeyer. De sfeer zal wel totaal anders zijn dan in Foz do Iguacu.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s