Brasilia, een onbraziliaanse stad

Op donderdag 12 september, kwamen we aan in de hoofdstad Brasilia. De reis was vroeg begonnen en verliep niet vlekkeloos. We kwamen naar deze stad om vooral de architectonische kunsten van Oscar Niemeyer te bekijken. Dat een ontworpen stad niet altijd is ingericht op de wensen van de inwoners, kennen we als inwoners van Lelystad natuurlijk wel. Het verschil is dat in onze eigen stad goed is nagedacht over de veiligheid van voetgangers en fietsers. In Brasilia regeert de auto. Het oversteken van drukke wegen is vaak een kwestie van overleven.
De reis naar Brasilia begon vroeg. Om kwart voor vijf ’s ochtends ging de wekker in onze pousada in Foz do Iguacu. Om kwart over vijf stond de taxi gereed. We kregen van onze gastheren een ontbijtpakket mee, zodat we niet enkel op het kleine broodje van de TAM hoefden te teren. Om even voor zeven uur vertrok ons vliegtuig richting Curitiba, alwaar een tussenstop gemaakt werd. Om half 11 arriveerden we in Brasilia. Hadden we op de heenweg naar Foz te maken met een dubbel geboekte vliegtuigstoel, nu was het vliegtuig niet eens half gevuld. Het eerste deel van de vlucht (naar Curitiba) verliep vlekkeloos. Op het tweede deel ging het anders. De afdaling verliep wat moeizaam, waardoor Brigitte misselijk werd. Na de landing ging dit echter niet over. We namen de taxi naar ons hotel in de buitenwijk Candangolandia. De taxichauffeur scheurde over de snelwegen, waardoor Brigitte moest overgeven. Gelukkig had ze op tijd nog het zijraam open kunnen maken, zodat enkel de buitenkant van de wagen werd bevuild. De toch al onvriendelijke taxichauffeur was daar uiteraard niet blij mee (hoewel hij het door zijn rijgedrag mede heeft veroorzaakt). Door het voorval vroeg hij ook nog extra geld om zijn wagen schoon te krijgen.
Het hotel Candango Aero Hotel is een net hotel midden in een volksbuurt. Vlakbij het hotel zijn diverse evangelische kerken gevestigd, die ’s avonds uitgebreide diensten met gezang (Venho Christu e.d.) verzorgen. Brigitte zag zich genoodzaakt om een tijd op bed te liggen. In de loop van de middag gingen we een stukje van de buurt verkennen, aten een warme lunch (almoco) en gingen daarna met de bus en de metro naar het centrum van Brasilia. We bezochten allereerst het nationaal museum (gevestigd in een grote witte bol) en de kathedraal. Het bezoek verliep niet bepaald vlekkeloos. Brigitte voelde zich nog erg gammel en had last van haar knie. Tegen vijf uur gingen we weer terug naar het hotel. Dit betekende eerst de metro naar halte Shopping en dan een lokale bus de wijk in. Voor het avondeten ging ik even de lokale supermarkt in. Ik kocht wat broodjes, smeerkaas en wat drinken.

Op vrijdag 13 september gingen we de stad echt verkennen. Eerst namen we de bus en dan de metro naar halte 102 Sul. Daar in de buurt ligt de parochiekerk van Dom Bosco. Deze kerk, ook ontworpen door O.N., is vierkant en kenmerkt zich door prachtige blauwe glas-in-lood-ramen van het plafond tot de grond. Werkelijk indrukwekkend. Ook zagen we hoe een gewone woonwijk in Brasilia is opgebouwd. Deze bestaan uit blokken hoogbouw van 6 verdiepingen met groen er omheen. Hier is duidelijk wel rekening gehouden met voetgangers, in tegenstelling tot het regeringscentrum. Daarna liepen we noordwaarts naar de hoogbouw van het bankenkwartier. We passeerden o.m. het gebouw van de Braziliaanse centrale bank en van Banco do Brasil. Daarna gingen we richting de regeringsgebouwen. Oversteken van een weg is hierw een verzoeking. Vaak houdt een wandelpad ineens op en moet je maar zien hoe je naar de andere kant van een viaduct komt. Er zijn wel zebrapaden maar ze zijn nauwelijks herkenbaar. Verder moet je maar afwachten of je daar voorrang krijgt. Zo kan het gebeuren dat een auto keurig voor je stopt maar de rest keihard doorrijdt of hard op de remmen moet gaan staan.
Zoals gezegd waren we op weg naar het regeringscentrum. Enkele gebouwen (zoals het ministerie van Buitenlandse Zaken en het parlementsgebouw) zijn te bezichtigen, maar niet als je gekleed bent in een bermuda (zoals Mari). Achter het parlementsgebouw (aan de Praca dos Tres Poderes) ligt een bijzonder gebouw ter ere van de beoogde eerste burgerpresident van Brazilie, Tancredo Neves. In januari 1985 werd hij door kiesmannen gekozen, maar werd in maart ziek en op 21 april van dat jaar (de nationale feestdag Tiradentes) overleed hij nog voor zijn inauguratie. Het spreekt voor zich dat O.N. al deze gebouwen heeft ontworpen. Vooral het gebrandschilderde glas in het monument is schitterend. Na een uitgebreide maaltijd (met onder andere verse zalm!) volgens het principe ‘comida por quilo’ liepen we nog even rond in de buurt van het busstation en gingen daarna weer terug naar het hotel. ’s Avonds deden we weer een boodschap in een van de vele supermakten in de buurt en aten het avondbrood weer op onze ruime hotelkamer. Het is vaak niet echt aan te raden om in het donker in veel buurten van grote steden op straat te zijn, dus doen we dat bij voorkeur ook niet. Aangezien het hier snel en eerder donker wordt dan in Nederland, zitten we dus al op tijd in onze hotels. We gaan meestal ook vroeg naar bed en staan vroeg op, zodat je het meeste uit een dag kunt halen.

Zaterdag 14 september was wederom een reisdag. Omdat de vlucht pas om 3 uur ’s middags gepland stond, konden we ’s ochtends nog een keer de stad in. We namen wederom de bus die bij het hotel stopte, maar al snel bleek dat deze een andere route reed. We kwamen nu niet uit bij het metrostation, maar reden via de dierentuin door de zuidelijke woonvleugel van de stad. Even voorbij de Dom Boscokerk, die we een dag eerder hadden bezocht, stapten we uit. Van daaruit liepen we naar de televisietoren, die te bezichtingen zou zijn. Helaas kon dit niet vanwege renovatie. Vlakbij lag ook het nieuwe voetbalstadion, waar volgend jaar het WK voetbal wordt geopend. Helaas was ook het stadion niet te bezoeken. Daarna liepen we terug naar het centrum van de stad, waar ook het nationaal theater ligt. Dit gebouw is opgetrokken in pyramidevorm en ontworpen door… O.N. In de hal waren enkele oud-Egyptische beelden te zien. De tentoonstelling hebben maar gelaten wat het is, want we moesten terug naar het hotel. Na een hapje eten in een barretje vlakbij, waarbij het bestek bestond uit twee tandenstokers, zijn we met de taxi naar het vliegveld gegaan. De TAM bracht ons naar Salvador da Bahia de Todos os Santos, kortweg Salvador. Dit is een authentiek Braziliaanse stad, waarover een volgende keer meer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s