Salvador, een stad met twee gezichten

Onze volgende bestemming was Salvador, de hoofdstad van de deelstaat Bahia. Een groter contrast dan met het moderne Brasilia is nauwelijks denkbaar. Ons hostel lag midden in de historische stadskern, Pelourinho. Vanaf het vliegveld hadden we een taxi nodig om in de buurt ervan te komen. De weg bleek in renovatie en het laatste stukje moesten we, over kinderkopjes en in de toenemende regen, lopen met de koffers. Ons hostel bleek een bovenhuis, waarvan het trappenhuis ook nog in gebruik was als winkeltje voor souvenirs. De deur werd niet zo snel geopend, dus ik (Brigitte) trapte er eens stevig tegenaan. We werden binnengelaten door een oudere dame en ze wees ons onze kamer. Deze was schoon, netjes maar sober ingericht en had geen raam! Nadien bleek dit zo zijn voordelen te hebben.
We liepen terug naar het plein aan de bovenkant van de straat en schoven aan op een overdekt terras met levende muziek. We bestelden twee regionale gerechten en kwamen er al snel achter, dat een ruim voldoende was geweest. Ondertussen was het opgehouden met zachtjes regenen, oftewel het kwam met bakken naar beneden. In deze regen stond een zwarte jongeman met grote ogen te kijken naar al dat eten onder het afdak. Van verschillende kanten, ook van ons, kreeg hij in een papieren servetje wat toegestopt. Hij is in ieder geval niet met een lege maag gaan slapen die nacht. Door de stromende regen renden we terug naar ons hostel. Van slapen kwam nog niets, want we hoorden nog van alle kanten muziek klinken. Wat we eerder in Brazilie misten, namelijk de muziek, haalden we nu op slag in. Geen raam in de kamer bleek nu een voordeel.

De volgende ochtend werd ik om 5 uur opgebeld voor mijn verjaardag. Mijn moeder had zich vergist. Oh, is het vroeger in Brazilie, ik dacht juist later! De dag begon met het scoren van een ontbijt. In onze straat en op het plein bovenaan lagen diverse lanchonetes. Dit zijn een soort lunchrooms, die ook ontbijten leveren, maar soms ook warm middageten volgens het comida por quilo principe. Het was zondag, dus niet echt geschikt om kerken van binnen te gaan bezichtigen vanwege de heilige missen die overal werden gevierd.

Het was weer droog, dus zijn we een kleine rondwandeling gaan doen met de reisgids in de hand. We beperkten ons meestal tot de buitenkant van de vele kerken in de wijk. Een kerk, vlak om de hoek bij ons hostel, trok vooral onze aandacht. Dit was de hemelsblauw geschilderde kerk Nossa Senhora do Rosario dos Pretos. Deze kerk werd in de 18de eeuw gebouwd door slaven en vrijgelatenen na hun normale werktijd. De mis kenmerkte zich door veel swingende volkszang. Alle kerkgangers waren zwart. Als je een idee wilt krijgen, denk dan aan Raymond van het Groenewoud’s nummer: De liefde voor muziek.
Na een rondgang door de wijk, die zeer kleurrijk maar niet afdoende is gerestaureerd, zaten we even op een terrasje iets te drinken. Twee mooi aangeklede en opgemaakte zwarte dames in klederdracht nodigden ons uit om samen met hen op de foto te gaan. Ik vroeg nog, wat dat moest kosten (zo goed is mijn Portugees inmiddels wel) maar kreeg geen antwoord. Twee foto’s later bleken we dus 40 reais armer te zijn, ongeveer 14 euro. Dit overkomt ons eens, maar niet meer! Het is trouwens opvallend, dat de buitenkant van deze wijk zeer kleurrijk en feestelijk oogt. Zie je echter de achterkant van de gebouwen en hoeveel zwervers er over straat bedelen, dan is er duidelijk sprake van een andere kant, die helemaal niet mooi is. Nergens in Brazilie zijn ze zo handig in het aftroggelen van geld bij toeristen. Hier moet je je niet teveel van aantrekken. Af en toe koop of geef je iets eetbaars aan een zwerver en laat je je beschaafd besodemieteren door een straatverkoper (m/v) maar verder verander je hier in je eentje toch niets aan. Je slurpt de levenslust en de energie op die hier in overvloed rondwaart bij iedereen, arm of rijk. Als je zo hiervan weet te genieten, dan heb je hier een geweldige tijd. Wij hebben ons er volop aan overgegeven.
In de middag hadden we het hooggelegen deel van het oude centrum gezien en togen we naar het benedendeel. Dit ging snel en goedkoop, omgerekend 5 eurocent per persoon, met de stadslift Lacerda. Beneden viel als eerste op dat hier nog wel het een en ander te restaureren is. We liepen in de richting van de haven en passeerden het oude douanekantoor. Dit doet nu dienst als markthal en horecavoorziening. Er tegenover werd een kleine kunstmarkt gehouden. Naar links ligt een complex van de marine, hier mag je verder niet in. De andere richting in ligt een woonwijk, maar we werden teruggeroepen door meerdere taxichauffeurs; het zou er gevaarlijk zijn. We zijn toen teruggegaan naar boven en hebben daar een stuk verjaardagstaart genomen. Omdat de mis voorbij was, konden we vervolgens de kathedraal bezichtigen. Toen we vervolgens terugliepen naar ons hostel, bleek een kleine trommelband een optreden bijna voor onze deur te geven. Het swingde weer behoorlijk.

 

’s Avonds hebben we een visgerecht naar lokaal recept genoten. We wandelden nog even door de buurt en troffen op het grote plein boven een leuke band bij het restaurant van gisteren. Hier hebben we een tijd naar staan luisteren en kijken, samen met de nodige anderen. Bij een standje op straat , gelukkig vlakbij ons hostel, bestelden we nog een Caipirinha. De gigantische hoeveelheid die we daar voorgeschoteld kregen was ruimschoots voldoende voor een goede nachtrust.

Op maandagmorgen werden we weer fris en fruitig wakker. Aan het grote plein namen we ontbijt in de lanchonete en troffen daar Vincent. Deze Nederlandse man van 70 jaar hing noodgedwongen al enkele maanden rond in Salvador. Hij was eerder beroofd van alles, inclusief zijn paspoort en overige papieren. De lokale politie deed niets aan zijn zaak. Contact met de ambassade had nog niet tot een oplossing voor hem geleid. Die ochtend trof hij een oude bekende uit zijn vroegere beroep, als electrotechnicus. Deze Braziliaan wilde zich voor hem inzetten. Vincent wenste ons nog prettig verblijf in Brazilie en verdween zo weer uit ons leven.
De rest van de ochtend zijn we enkele kerken van binnen gaan bekijken. We maakten kennis met de schoonheid van deze prachtige koloniale kerkgebouwen. Wie een indruk wil hebben, moet maar even op onze fotosite kijken. Na een comida por quilo zijn we ’s middags weer afgedaald naar de benedenstad. We besloten naar de bedevaartskerk van Bomfim te gaan, die volgens de borden op 6,4 km van Salvador was gelegen. Het eerste deel van de route hebben we gelopen. We liepen langs een drukke weg langs de haven, maar zagen enkel een muur, die ons het zicht op de haven en havengebouwen belette. Na een half uur besloten we daarom verder te gaan met de bus. Een drukke stadsbus bracht ons nabij de populaire bedevaartskerk van Nosso Senhor de Bomfim. Net die dag was er in de kerk iets bijzonders aan de hand. Enkele mensen waren die dag juist bezig om 1000 weesgegroetjes op te zeggen! Na wat gedronken te hebben bij de lokale lanchonete, gingen we weer terug naar Salvador. De bus stopte in de wijk Comercio, de wijk die ons een dag eerder was afgeraden door de taxichauffeurs. We wilden kijken of we mee konden met de kabelbaan, die aanbevolen werd in de reisgids van de ANWB. Deze bleek echter al langere tijd buiten gebruik te zijn. Er zat dus niets anders op dan om weer de lift naar boven te nemen.

De volgende ochtend, dinsdag 17 september, hebben we nog enkele kerken bekeken en hebben rond de middag nog op het plein een por quilo-maaltijd gegeten. Daarna was het tijd om te vertrekken uit Salvador. Met onze rolkoffers gingen we op weg naar het busstation. Bij onze komst drie dagen eerder hadden we een taxi genomen die ons 90 reais (30 euro) had gekost. Er reed ook een stadsbus naar het vliegveld die, let wel, slechts 2,80 reais kostte! Dat deze bus over de grote boulevard reed, die meestal vlak langs de oceaan loopt. kregen we er gratis bij. In iets meer dan een uur tijd arriveerden we op de luchthaven. Onze volgende bestemming was Belo Horizonte, met als einddoel de gouddelversstad Ouro Preto. Daarover de volgende keer meer.

Kijk ook naar de foto´s. Deze  zijn  HIER te vinden.

Advertenties

Een Reactie op “Salvador, een stad met twee gezichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s