Escher en Niemeyer in Belo Horizonte

Gisteren, vrijdag 20 september, namen we weer onze intrek in het hostel in Belo Horizonte. Toen we arriveerden, werd ons verteld dat de lichte aquariumkamer op de begane grond al gereserveerd was. Na wat nazoekingen bleek het om onze eigen reservering te gaan. We konden er dus gewoon onze intrek in nemen. Na alles weer in orde te hebben gemaakt, vertrokken we met de bus naar het centrum. Belo Horizonte is net als Brasilia een op de tekentafel ontworpen stad, alleen de leeftijd is veel hoger. Het centrum bestaat uit horizontale, verticale en diagonale straten, tenminste als je de plattegrond voor je neus hebt. We stapten uit op het Praca de Liberdade, vrijheidsplein. Rond het plein staan enkele markante gebouwen, waaronder een door Oscar Niemeyer in de jaren 50 ontworpen woonflat. We liepen daarna richting de Avenida Alfonso Penna, waar in het Paleis der Kunsten juist die dag een tentoonstelling over M.C. Escher werd geopend. Ongetwijfeld als enige Nederlanders gingen we die dag de overzichtstentoonstelling van onze beroemde landgenoot bekijken. Het was een schitterende expositie, maar we werden vooral getroffen door de bewondering die de Brazilianen hadden voor het werk van onze beroemde landgenoot. We lieten trouwens duidelijk merken dat we Nederlanders waren. Na een kop koffie bezochten we het nabijgelegen stadspark. Ook bijzonder waren de foto’s die aan het hek van het park waren opgehangen. Het bevat een schitterende impressie van natuurfoto’s, foto’s van vervuiling en hoe de mens het land in cultuur heeft gebracht. Van Nederland hing er een foto, nl. van tulpenvelden in de bollenstreek. Daarna gingen we nog op zoek naar een eetgelegenheid (wat niet lukte) zodat we moesten volstaan met enkele pizzapunten in een lanchonete.

Interieur van het huis van Kubitschek

Vandaag, 21 september, gingen we met de bus naar de buitenwijk Pampulha. Deze wijk, die gebouwd is rond een afgedamd meer, bevat diverse ontwerpen van Oscar Niemeyer. De wijk werd in de oorlogsjaren ontworpen in opdracht van de toenmalige burgemeester (en later president) Kubitschek. Het meest opvallende gebouw is de kerk van St. Franciscus van Assisi. Het is een golvend gebouw, met aan de buitenkant moderne tegeltableau’s. Ook binnen zijn tegels te vinden met motieven die ons deden denken aan Escher. Ook rijen vogels en vissen. Bijzonder is ook het schilderwerk achter het altaar. Helaas mochten we dit niet fotograferen. Toen de kerk werd opgeleverd, weigerde de R.K. Kerk het gebouw in te wijden. Met zijn golvende belijning zou het te veel overeenkomsten hebben met de communistische hamer en sikkel. Uiteindelijk werd de kerk in 1959 toch ingewijd. Verder zagen we in de wijk het grote voetbalstadium en een atletiekstadion. We liepen langs het kunstmatige meer, waarvan het water maar smerig was. Het meer kent geen doorstroming en is feitelijk stilstaand water. We zagen nog diverse door O.N. ontworpen gebouwen, zoals de tennisclub en in de verte het museum voor moderne kunst. Later liepen we nog een stuk langs de kade en troffen daar het woonhuis van Kubitschek, ook ontworpen door O.N. Het interieur is nog zoals het in 1943 werd ingericht.
Tussendoor maakten we ook een volksfeestje mee aan de rand van een lunapark. Er was een zeer ijverige zanger, die zichzelf op electrische gitaar begeleidde. Hij zong aan een stuk door en zijn publiek reageerde enthousiast op hem. Er waren kraampjes met eten en drinken en het was er gezellig. Een beetje moe en hongerig van het lopen rondom het meer ploften we neer en we lieten ons de spagetti bolognese goed smaken. Deze kostte ons, vers uit de pan, 3 euro per persoon. We waren de enige toeristen en dat viel wel op. Op een gegeven moment kwamen er enkele mensen op ons af die graag kennis wilden maken. Ze zeiden ons, dat ze het zo leuk vonden dat toeristen meededen aan hun feestje. Dat vonden wij weer leuk.
Na uren rondgelopen te hebben in Pampulha, namen we nog even de bus naar het centrum. Hier wisselen bewaard gebleven historische gebouwen en moderne (vaak gewoon lelijke) hoogbouw elkaar af. We streken neer op een terrasje en lieten ons het bier goed smaken. Na een hapje eten gingen we op weg naar onze bushalte. Die was zo gevonden, maar waar bleef die vermadelijde bus! Na ruim een half uur wachten kwam hij er eindelijk aan. Toen waren we zo bij ons hostel om de bagage op te halen en dit verslag te schrijven. Straks komt de taxi om ons naar het busstation te brengen. We nemen vannacht de bus naar Campinas.

Helaas hebben we vanwege auteursrechten de foto’s van werken van Escher van de fotosite moeten halen. Om een indruk te krijgen, kijk dan naar het volgende filmpje van de tentoonstelling toen deze in het Oscar Niemeyermuseum te Curitiba te zien was.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s