Het goud van Minas

Op dinsdag 17 september kwamen we ’s avonds vanuit Salvador aan op het vliegveld van Belo Horizonte. Na een busrit van een uur naar de stad, arriveerden we om 8 uur ’s avonds op de rodoviaria (busstation). Het busstation van Belo Horizonte, een stad van ruim 2 miljoen inwoners, is een groot vervoerscomplex waar lange afstandsbussen vanuit alle windrichtingen (zoals uit Salvador, Brasilia, Rio de Janeiro en Sao Paulo) vertrekken en aankomen. Het maakt op het eerste oog een chaotische indruk, maar is goed georganiseerd. Hoewel het Hostel niet ver van het busstation lag, besloten we een taxi te nemen. Dit was maar goed ook, want voor een gewone sterveling was de goede weg in het donker niet te vinden. Onderweg zagen we ook dat de familie Bin Laden hier een bar c.q. restaurant exploiteert. Daar wordt wel bier geschonken, iets wat broer Osama ongetwijfeld niet zou hebben toegestaan. Wat nazoeken op internet leverde op dat de bar inderdaad door een van zijn 54 broers wordt gerund!

Het hostel van Belo Horizonte ligt dus net buiten het centrum. Als je er ’s avonds arriveert maakt het een ongemakkelijke indruk. Veel huizen hebben in Brazilie ommuurde tuinen met prikkeldraad of kapot glas bovenop de muren. Een straat maakt daarom ook een verlaten indruk. Met enige moeite wist de taxichauffeur het goede adres te vinden. We namen onze intrek in een kamer op de begane grond die veel wegheeft van een aquarium. De voorgevel is van glas. Gelukkig zijn er dichte gordijnen. De sfeer van het hostel is heel anders dan de buitenkant doet vermoeden. Het heeft iets gemoedelijks, maar wel binnen goed afgesloten muren.

image

Praça Tiradentes

De volgende dag namen we na het ontbijt weer een taxi naar het busstation. In deze stad zijn taxi’ s kennelijk niet zo duur, want we waren maar enkele euro’s kwijt. Ook de lange afstandsbus naar Ouro Preto was niet zo duur en erg comfortabel. Na een rit van twee uur arriveerden we in het oude goudzoekersstadje Ouro Preto (=zwart goud). De taxirit naar het hostel hier had wat meer voeten in dde aarde. De straten zijn extreem steil en het laatste stukje naar de ingang bleek te bestaan uit een trap. Onze chauffeur zette zijn taxi onderaan deze trap, maar hij stond zo schuin geparkeerd dat hij bijna door de handrem heenging, naar achteren. Ik wees hem op de mogelijkheid om zijn auto in de eerste versnelling te zetten. Hier had hij nog niet aan gedacht. Zo konden we onze bagage uitladen en de trap opslepen. Na binnenkomst bleek dit hostel een stuk levendiger dan dat van Belo Horizonte. Er zat een groep Braziliaanse jongeren die zich er prima, maar wel wat luidruchtig, amuseerden. Wij hadden een kamer met balkon aan de voorkant, vanwege het uitzicht. Kijk maar naar de foto’s, dit was inderdaad prachtig.
In de buurt werkten we weer een comida por quilo naar binnen en begonnen vervolgens met het bezichtigen van de stad. Zoals gezegd zijn de straten zeer steil. De eerste vereiste voor alle voertuigen hier is dan ook: uit-ste-ken-de remmen! Nog even snel de straat oversteken voor een auto die omhoog reed was geen punt. Hard rijden konden ze toch niet. Dit moest je niet proberen bij een omlaag rijdende auto:

je wist nooit of zijn remmen het wel goed genoeg deden! We begonnen met het bekijken van de kerk van Franciscus van Assisi. Het interieur van deze barokke kerk is voor een groot deel gemaakt door Aleijadinho, ofwel de ‘kleine kreupele’. Deze kunstenaar kwam uit een familie van bouwmeesters en kunstenaars. Hijzelf, ondanks misvormde handen, was een groot beeldhouwer en houtsnijder. Veel kerken in Ouro Preto bevatten werken van hem. Helaas konden we ze niet op de foto zetten: in alle kerken en musea van Ouro Preto was fotograferen verboden. We zetten onze bezichtiging voort op het centrale plein, Praca Tiradentes. Aan dit plein ligt het vroegere stadhuis, nu museum. Natuurlijk staat er, op een hoge zuil, een beeld van de Braziliaanse onafhankelijkheidsstrijder Tiradentes (=tandentrekker). Hij was de leider van een opstand tegen het Portugese gezag en werd in 1792 terechtgesteld. Het getuigt van een bizarre tragiek, dat 30 jaar later Brazilie door zijn Portugese kroonprins onafhankelijk werd verklaard. Meneer had geen zin om terug te moeten keren naar Portugal en riep zichzelf daarom uit tot keizer van Brazilie. Daarna keken we naar de Carmelkerk en betraden het museum van de techniek en de mijnbouw. Hier hebben ze een enorme collectie (half) edelstenen.

image

Mariana

De volgende ochtend zijn we nog dwars door Ouro Preto geklommen en gedaald (puf!) en zagen zo nog diverse kerken van de buitenkant. Ze waren echter gesloten. Wel geopend was de kerk van Nossa Senhora do Pilar. Ook hier weer mochten we geen foto’s maken. Deze kerk geldt als hoogtepunt van de kunst van Aleijandinho. Omdat ze gebouwd werd in de tijd dat de goudmijnen nog volop edel metaal leverden, is er een enorme hoeveelheid goud, maar ook zilver in het interieur verwerkt. Dit loopt in de honderden kilo’s, alleen voor deze kerk. De stijl was Barok, dus erg uitbundig. we zijn er gewoon een tijd bij gaan zitten om alles een klein beetje te kunnen bekijken. We zijn inmiddels heel wat gewend, maar van deze kerk werden we compleet stil. Probeer anders eens mbv google of er interieurfoto’s staan op het web. Wij hebben er in ieder geval geen, helaas.
’s Middags namen we de bus naar Mariana, ook een oude goudzoekersstad, ongeveer 15 kilometer ten Oosten van Ouro Preto. Mari was hier 24 jaar geleden geweest en herinnerde zich de stad als een slaperig provincieplaatsje. Dat was in de tussentijd wel veranderd! Zijn de mogelijkheden in Ouro Preto voor economische actviteiten tamelijk beperkt vanwege het beschermde karakter van het stadje (UNESCO werelderfgoed), in Mariana bestaan deze beperkingen niet en dat was te merken. Het bruistte aan alle kanten van (economische) activiteit. Na een uitstekende maaltijd por quilo begonnen we aan onze rondgang door het centrum.

Voor wat de foto’s betreft: vanaf een wit-met-blauw gebouw met daar bovenop een zilveren engel, bevinden we ons in Mariana. We hebben enkele kerken bezocht, waarbij nu soms wel gefotografeerd mocht worden. Bij een kerk werden we ook gewezen op de mogelijkheid om de klokkentoren te beklimmen. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. We bezochten ook de uiterlijk vrij eenvoudig ogende bisschopskerk. Hierin staat een prachtig orgel, dat echter weer niet op de foto mocht. Toen we binnenkwamen, was er net iemand aan het oefenen op dit orgel, prachtig! Hier bezochten we ook het bisschoppelijk museum, maar veel stukken waren net in restauratie. Dat was jammer. Eerder hadden we in een andere kerk wel mooie kerkelijke kunst gezien, en die mocht je ook nog fotograferen. Na een vermoeiende dag gingen we terug met de bus naar Ouro Preto, waar we ’s avonds nog even Praca Tiradentes hebben bezocht. Laat je het in een grote stad meestal wel uit je hoofd om ’s avonds nog gewoon wat rond te lopen, in Ouro Preto was dit geen enkel probleem. Zwervers hebben we er eigenlijk niet gezien, en ook straathandelaren niet of nauwelijks. Wel waren er veel souvenirwinkeltjes.

Advertenties

2 Reacties op “Het goud van Minas

  1. Ha Brigitte en Mari,
    Wat een prachtige verhalen en wat zien jullie veel. Het enthousiasme komt echt wel tot in Nederland aan. En wat ik ook leuk vind: het lijkt wel alsof jullie als enigen overal iets mogen zien. Ik weet niet of het zo is, maar het lijkt alsof je echt buiten de toeristische paden komt. En dat terwijl het hier toch ook om een bisschopskerkje gaat, bijvoorbeeld.
    Hartelijke groet, Renate

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s