Met Corendon naar Cappadocië

Op donderdag 19 juni 2014 vertrokken we naar Turkije om voor een week deel te nemen aan een excursiereis vanuit Antalya naar Cappadocië. Oorspronkelijk hadden we voor deze vakantie een reis naar onder andere Pamukkale geboekt, maar deze bleek niet vol te zijn. Corendon bood ons daarop aan om deel te nemen aan de excursie naar het surrealistische rotslandschap in het midden van Turkije. Wij gingen akkoord met deze wijziging, omdat we Cappadocië nog nooit hadden bezocht. In plaats ???????????????????????????????van in alle vroegte met een toestel van Corendon te vliegen, vlogen we nu om 17.15 met een toestel van Transavia naar Antalya, alwaar we om 22 uur lokale tijd arriveerden. Om half 12 arriveerden we in ons eerste hotel, Melissa Garden in Belek. In dit hotel, dat grotendeels werd bevolkt door all-inclusive gasten (met name Russen), kregen we nog een lichte maaltijd aangeboden, alvorens we naar bed gingen. We maakten ook kennis met onze gids Volkan, die Nederlands had gestudeerd in Ankara en na zijn studie reisleider was geworden. Volkan had een typische manier van spreken. Zijn introductie tijdens de reis begon steevast met ‘Ennehh’, gevolgd door ‘dames en heren’ of soms ook wel ‘jongens en meisjes’. Elke vervolgzin werd weer ingeleid door ‘Enneh’. Tijdens zijn introductie in de bus op weg naar het hotel vertelde hij dat vanwege ons late arriveren het programma voor de komende week enigszins was gewijzigd. In plaats van direct naar Cappadocië te vertrekken, zouden we de eerste dag in de omgeving blijven.

De volgende dag begon vroeg met het ontbijt. Dit bestond uit een uitgebreid buffet met vooral veel groentes. Zelf dacht ik koffie te nemen uit een kan, maar dit bleek niet te drinken te zijn. Bij nader inzien was dit Turkse thee. Na het ontbijt gingen ???????????????????????????????we de bus in. De eerste bestemming waren de opgravingen van de antieke stad Perge. We passeerden allereerst het amfitheater dat helaas om veiligheidsredenen niet te bezoeken was en daarna het stadion, dat volgens onze gids ooit plaats bood aan 10.000 personen. Te midden van de opgravingen gaf Volkan eerst een uitgebreid historisch exposé, dat echter niet aan iedereen besteed was. Daarna hadden we gelegenheid om de opgravingen zelf te bekijken. Daarna ging de bus op weg naar Manavgat, waar we een boottocht maakten op de gelijknamige rivier. Op de boot werd een warme lunch aangeboden met forel. Onderweg zagen we diverse schepen getooid met piratenvlaggen. Bij de monding van de rivier kregen we de gelegenheid om een duik te nemen in de Middellandse zee of aan het strand te liggen. Na de boottocht brachten we een bezoek aan de grote moskee van Manavgat. Iedereen moest de schoenen uitdoen en de vrouwen in ons gezelschap werden geacht zich te bedekken met sluiers en lange rokken. Tot slot brachten we nog een bezoek aan het Romeinse amfitheater Aspendos, het best bewaarde theater in Anatolië. Terug in het hotel maakten we gebruik van het dinerbuffet. Op advies van de gids gingen we niet direct om 7 uur naar de eetzaal maar een half uur later, zodat we minder last hadden van de Russische overval op het buffet.

Op zaterdag 21 juni vertrokken we vroeg voor een reis van 550 kilometer naar Cappadocië. We passeerden eerst het Taurusgebergte en reden daarna lang door een vlak en saai landbouwgebied. Onderweg bezochten we de stad Konya, het centrum van de orde van de dansende derwisjen, een soefi-orde die in de 13e eeuw was gesticht door Jalal ad-Din Rumi, ook wel Mevlana (onze meester) genoemd. Volkan vertelde dat Konya weliswaar een conservatieve stad is, maar wel een met enkele Nederlandse trekjes. Het is de enige Turkse stad met fietspaden langs de hoofdwegen, maar met nauwelijks fietsers. ???????????????????????????????Ook de rotondes in de stad lijken op die in Nederland. In het centrum van de stad bezochten we het Mevlana Museum. Het museum is in feite een religieus centrum met o.m. de graven van de stichters van de orde van de derwisjen (o.a. Mevlana), maar ook een kistje waarin zich naar verluidt de baard van de profeet bevindt. Deze vitrine werd dan ook door vele bezoekers gekust. Toen we bij het museum arriveerden was de lucht betrokken, na het bezoek aan het binnengedeelte bleek het te regenen, de enige bui die we in een week tijd over ons heen kregen. Na het bezoek van het museum lunchten we in een restaurant in de buurt. Onderweg vertelde Volkan ons uitgebreid over de geschiedenis van Turkije, van de Hettieten tot aan de vestiging van de Turkse volkeren vanuit Centraal-Azië. Ook deelde hij ons zijn ervaringen mee tijdens een bezoek aan Nederland. Je kunt wel de taal hebben geleerd en weten wat patat en oorlog betekenen, maar wat een patatje oorlog is moet je zelf ondervinden. Tegen 7 uur arriveerden we in ons hotel, Turban in Ürgüp. Dit hotel is een vakantiepark met kleine appartementjes en een hoofdgebouw waarin de receptie en het restaurant is gevestigd. Het hotel werd grotendeels bevolkt door busgezelschappen van Corendon, wat een verademing was ten opzichte van het all-inclusive gebeuren aan de Turkse zuidkust. Iedere groep had twee gereserveerde tafels in het restaurant, wat de relaxte sfeer bevorderde.

De volgende ochtend was het voor een deel van de groep erg vroeg opstaan. Zij hadden een ballonvaart geboekt. Toen wijzelf even na 7 uur aan het ontbijt verschenen, begrepen we dat we echt iets hadden gemist. De ballontocht was de 150 euro p.p. DSC_0046ameer dan waard, zo werd ons verteld. Om 9 uur begonnen we aan een lange dag met excursies. De eerste bestemming was Ortahisar, hetgeen Burcht van het Midden betekent. Midden in het stadje ligt een rots met holwoningen. Na een wandeling vanaf een uitkijkpunt naar het centrum en een kort bezoek aan het centrum van het stadje vertrokken wij naar het buurstadje Uçhisar. Ook Uçhisar is gebouwd rondom een kasteelachtige rots. Hier kregen we de gelegenheid om de woning van een Turks echtpaar te bezoeken, dat was gevestigd in een rots. De temperatuur in dit huis was aangenaam, terwijl het buiten steeds warmer werd. Na een kop koffie gingen we verder en stopten we bij de Duivenvallei. Inderdaad, hier waren veel duiven te vinden en volgens de uitleg waren deze vogels vooral nuttig vanwege de mest. Deze mest werd benut bij de druiventeelt in Cappadocië. Na de lunch bezochten we het openluchtmuseum van Göreme. Dit rotslandschap herbergde ooit vele christelijke kerken en kloosters. Na een uitleg door Volkan werd hier een groepsfoto gemaakt. Onze gids waarschuwde ons om geen interieurfoto’s te maken omdat er bij veel rotskerken ambtenaren toezicht hielden. Na het bezoek aan het park namen twee medereisgenoten de gelegenheid te baat om een dvd te laten maken van hun fictieve tapijtvlucht door Cappadocië.

???????????????????????????????

Als laatste gezamenlijke activiteit bezochten we de ondergrondse stad in Kaymakli. In Cappadocië zijn er sinds 1960 in totaal 40 ondergrondse steden ontdekt. Deze steden werden door de christenen van Anatolië uit uitgehakt uit het zachte gesteente om te kunnen dienen als schuilplaats tegen de Arabieren en Turken. Het passeren van het ondergrondse gangenstelsel was niet voor iedereen een pretje. Enkele leden van ons reisgezelschap gingen al snel terug vanwege claustrofobie terwijl met name de langere medereizigers wel erg moesten bukken in de lage smalle gangetjes. Na dit bezoek werd een deel van het reisgezelschap (waaronder wijzelf) afgezet bij het Turks badhuis (hamam). In totaal 4 mannen en 19 vrouwen deden mee aan deze schoonmaak- en massagebeurt. Zoals gebruikelijk in Turkije werden de mannen en vrouwen gescheiden. Nadat ons gezicht met modder was ingesmeerd, gingen we eerst de sauna in. Daar bleek dat een deel van ons – met name de Nederlands-Chinese subgroep van ons reisgezelschap – nog nooit een sauna had bezocht en dus ook niet wist wat hen te wachten stond. Na de sauna en een douche kwamen we terecht in een centrale ruimte waar we een scrub- en zeepbehandeling kregen met massage. Na deze massage volgde op het einde nog een oliemassage. Zelf was ik reeds om half zeven klaar, maar het duurde tot vijf over zeven voordat de eerste vrouwen naar buiten kwamen. Met een busje van de hamam werden we afgezet bij het hotel en konden we aanschuiven bij het dinerbuffet.

Op onze tweede dag in Cappadocië bezochten we ’s-ochtends het openluchtpark van Zelve. De rotswoningen van Zelve werden tot begin jaren vijftig bewoond. Op initiatief van de Turkse staat werden de bewoners toen verplaatst naar nieuwe DSC_0134awoningen in de buurt. Zelve werd daarna een openluchtmuseum. Na een korte uitleg van onze gids maakten we een rondwandeling langs de zandsteenformaties. Na afloop dronken we koffie bij de bar net buiten het museum en aten we taart ter ere van de jarigen in ons reisgezelschap. Na de lunch stond de eerste van een reeks verplichte bedrijfsbezoeken op het programma. We bezochten een tapijtcoöperatie waar jonge meisjes uit de regio werd geleerd om tapijten te knopen. In een grote zaal kregen we een groot aantal dure en wat minder dure exemplaren te zien en kregen we uitleg hoeveel tijd het kostte om met de hand een Turks tapijt te maken. Hoewel de uitleg zeker interessant was, leidde het echter niet tot bestellingen. Na afloop bezochten we een laatste vallei, op zijn Engels Love Valley genoemd. Het tijdstip van het diner was deze dag een half uur vervroegd om de voetbalfans de gelegenheid te geven een deel van de wedstrijd Nederland-Chili te ???????????????????????????????zien. Toen om kwart voor acht lokale tijd was afgelopen gingen we de bus in om even buiten Uçhisar een Turkse feestavond te bezoeken. Deze avond begon om half 9 met een voorstelling van de dansende derwisjen. Om 9 uur begon het hoofdprogramma met dans en Turkse muziek. De uitvoerende volksdansgroep slaagde er goed in om het publiek in beweging te krijgen. Op een gegeven moment werden bezoekers uitgenodigd om in polonaise naar buiten te gaan en te dansen rondom het vuur. Daarvoor liep er al een paard door de gang, dus als dit geen carnaval is….. Naarmate de avond vorderde en we meer glazen wijn op hadden, werd het steeds losser. De buikdanseres had dan ook geen moeite om mannen te vinden die ‘les’ van haar wilden krijgen, tot grote hilariteit van de rest van de gasten. Toen rond 11 uur het programma was afgelopen, werd er uitbundig gedanst op westerse muziek. Helaas moesten we 10 minuten later de bus in.

Op dinsdag 24 juni gingen we ’s-ochtends weer vroeg de bus in voor de terugreis naar de Turkse zuidkust. Er stond dit keer onderweg slechts één excursie op het programma: een bezoek aan de Kervansaray Sultanhani. Een kervansaray was een ???????????????????????????????stopplaats voor de karavanen in Anatolië, waar handelaars en reizigers met hun kamelen aanlegden. Deze stopplaatsen lagen doorgaans 40 kilometer van elkaar verwijderd. Sultanhani is een indrukwekkend middeleeuws gebouw bestaande uit een open binnenplaats en een overdekt gedeelte dat in de winter werd gebruikt. Het was een kort bezoek, dat werd afgesloten met een consumptie op het terras tegenover de ingang van de kervansaray. Onderweg vertelde Volkan ons wat meer over de ontwikkeling van het toerisme in Turkije. In 2013 werd het land bezocht door ruim 33 miljoen toeristen; de verwachting is dat dit in 2014 kan stijgen tot 35 miljoen. Daarmee is het toerisme uitgegroeid tot de belangrijkste economische sector van het land. Ook werd me duidelijk dat de ontwikkeling van het toerisme vooral mogelijk is gemaakt door directe en indirecte staatssteun. Dit maakt het reizen naar Turkije beduidend goedkoper dan reizen naar EU-landen, waar de sector geen beroep kan doen op de overheid. De staatssteun geeft echter de Turkse overheid ook meteen een directe controle op de economie.
Om iets voor 6 uur arriveerden we weer in het Melissa Garden Hotel. Na het inchecken ging een deel van ons reisgezelschap zwemmen. Om half 8 verzamelden we ons bij de ingang van het hoofdgebouw voor het dinerbuffet. Enkele reisgenoten vertelden ons dat er dit keer gedineerd werd langs de zwembaden aan de achterzijde van het hotel. Om gezamenlijk een lange tafel te kunnen claimen besloten we met een grote groep te arriveren. Deze avond was bijzonder. Er was muziek en het buffet was dit keer van hoog niveau. Wel werden we wederom geconfronteerd met de ongemanierdheid van sommige van onze Russische medegasten. Na het diner werd met veel muziek en vuurwerk het ijs naar buiten gedragen. Met een groep Nederlanders stonden we vooraan in de rij, maar we werden eenvoudig weggedrukt door bepaalde Russen. Daarop besloten we ook ons brutaler op te stellen.

Woensdag 25 juni was onze laatste volle dag in Turkije. Deze ging voor een belangrijk deel op aan de verplichte bedrijfsbezoeken. Eerst bezochten we een juwelenhandel en daarna een lederzaak. Verschillende medereizigers namen de ???????????????????????????????gelegenheid te baat om hun sieraden op te laten poetsen. Ook werden er door sommigen nieuwe juwelen gekocht. Bij de lederhandel bleek, hoe goed de Turken zijn in verkopen. Ze trekken, zonder ooit je maat gevraagd te hebben, een perfect bij je passend jasje uit het rek. Natuurlijk krijg jij een bijzonder aanbod, dat alleen voor jou geldt…… Het is niet makkelijk, om dan toch ‘nee’ te blijven zeggen. Na de lunch reden we allereerst naar de waterval van Antalya. Deze waterval bevindt zich bij de monding van de rivier in de Middellandse Zee. Na de bezichtiging van dit schouwspel bezochten we kort het centrum en de haven van Antalya. Het was die dag bijzonder heet; rond half 5 was het in de schaduw 39 graden! Na terugkomst in het hotel gaven we de chauffeur en onze gids een ‘kusje’ (fooi). De terugreis van onze groep ging in stappen. ’s-Ochtends in de vroegte vertrok een deel van de groep naar Groningen en Maastricht. Zelf werden we om 9.40 opgehaald om de vlucht van 13.00 u naar Schiphol te nemen. Op het vliegveld van Antalya werden we met onze handbagage meerdere malen gecontroleerd. Vooral het inchecken van de bagage kostte veel tijd. Na een vlucht van vier uur en een kwartier waren we om 16.15 Nederlandse tijd weer terug op Nederlandse bodem.

De Turkijereis van Corendon bood ons de mogelijkheid om in korte tijd veel te zien. Het betekende wel veel uren verblijf in de bus en weinig gelegenheid tot rust. Om Cappadocië goed te kunnen bezichtigen is een excursiereis echter de beste mogelijkheid om het surrealistische landschap te kunnen zien. Een groot nadeel is echter dat er weinig tijd was om sommige zaken grondig te bekijken. Ook ging er onnodige tijd verloren aan verplichte verkoopdemonstraties. Als je van te voren al van plan was om juwelen of een leren jasje te kopen, dan krijg je hier wel prima de gelegenheid voor. Het aanbod was zonder meer de moeite waard, maar je moet je niet laten verleiden als je geen plannen hebt om iets dergelijks aan te schaffen. Het ging in alle gevallen om behoorlijke bedragen. Ook gaf het ons de gelegenheid om kennis te maken met de keerzijde van all-inclusive vakanties. Een reis zoals we 11 jaar geleden maakten aan de Turkse kust met een appartement en bezichtigingen via lokaal vervoer is veel relaxter en prettiger. Voor bezichtigingen verder weg kun je in zo’n geval een auto huren. Voor een eerste kennismaking heeft deze rondreis echter prima voldaan.

Veel meer foto’s van onze Turkijereis zijn te zien in mijn webalbums.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s