Veel bos en onverharde paden tijdens 2e Maasheggentocht

Door veel wandelaars wordt de kwaliteit van een wandeltocht van WS78 gemeten aan de hoeveelheid onverharde paden en de modder die zij tijdens tocht tegenkomen. Als er genoeg genoeg modder en zand in een route zit en de route ook nog eens afwisselend is, dan wordt een tocht “WS-waardig” genoemd. Nu ben ik zelf ook voorstander van afwisseling en onverharde paden, maar ik weet ook uit eigen ervaring dat dit niet altijd lukt. Steeds meer halfverharde paden worden omgetoverd in betonfietspaden en we zijn afhankelijk van particulieren en waterschappen die slootranden omtoveren tot nieuwe smalle graspaadjes. Als we dan toch de term “WS-waardig” nog eens hanteren, dan was de vorige tocht in Alkmaar zeker een tegenvaller. Met slechts enkele grasdijken en dus voor 85% over verharde paden en wegen voldeed deze tocht niet aan dit criterium. De 2e Maasheggentocht vanuit Boxmeer, die op zaterdag 22 november werd georganiseerd, voldeed echter wel aan dit criterium. Van het parkoers was meer dan de helft onverhard.

Voor mij was de start in Boxmeer een terugkeer naar een plek waar ik vroeger wekelijks kwam, om daar over te stappen van bus op trein of omgekeerd. Toen ik vanaf de A73 Boxmeer binnenkwam was ik onder de indruk van de transformatie die de entree van de plaats de afgelopen 20 jaar heeft ondergaan. De startplaats, Café ’t Vertrek, kende ik vroeger nog als een plek waar ik wel eens een kop koffie had gedronken als het nog te lang duurde voordat de bus zou vertrekken. Toen had de zaak echter nog een andere naam en een andere eigenaar.

In de zaal was het al behoorlijk druk toen ik daar om kwart over acht binnenkwam om me aan te melden voor de tocht. Terwijl ik me voor de tocht inschreef, bestelde Brigitte voor mij koffie. We hadden die nacht bij haar moeder en Nijmegen geslapen en hoefden dus niet zo vroeg op om op tijd in Boxmeer te zijn. We troffen in de zaal ook enkele wandelaars uit de regio Nijmegen, die ik normaal niet zie bij tochten van WS78 in andere delen van het land. Langzaamaan werd het te druk in de zaal en gingen we naar buiten. Even voor negenen werden we buiten door vice-voorzitter Johan Hertgers veel plezier toegewenst voor de tocht en konden we vertrekken. Het eerste deel van de route liep dwars door het centrum van Boxmeer, langs markante plekken zoals het Karmelietenklooster. Een deel van de wandelaars liep door de kloosterpoort en sloot verderop weer aan bij de rest van de lopers.

???????????????????????????????Na het verlaten van de bebouwde kom ging de route door de uiterwaarden van de Maas. Hier bevindt zich nog een landschap dat elders in het land praktisch is verdwenen. De relatief kleine percelen (weilanden en akkers) zijn hier omgeven door heggen. Tussen deze heggen liepen we over onverharde paden met rivierklei en modder. Onderweg zagen we enkele kerktorens, zoals van het Boxmeerse kerkdorp Sambeek en aan de overkant van de Maas het dorp Bergen. Na circa 10 kilometer liepen we Vierlingsbeek binnen, waar we langs de weg een kleine watermolen zagen. Kort daarop staken we de weg over en kwamen we terecht bij de soeppost, die was gevestigd bij een nieuw vrijstaand woonhuis.

???????????????????????????????Na de soep ging de route het bos in. Via een mooie bosrand gingen we op weg naar Holthees. In dit dorp liepen we langs een klein wit kerkje met Mariakapel. Daarna staken we de spoorlijn Nijmegen-Venlo over om na de A73 de Overloonse bossen te doorkruisen. In het bos liepen we langs jeneverbesstruiken en passeerden we de uitkijktoren. De rust was in het pannenkoekenrestaurant bij de ingang van het Oorlogsmuseum, dat tot voor kort nog Liberty Park heette. Ik kan me dit museum nog herinneren uit mijn jeugdjaren. Bij de ingang stonden ook twee tanks en een beeld van een Amerikaanse militair.

???????????????????????????????Na een kop soep ging ik weer op weg voor het tweede deel van het parkoers. We liepen opnieuw door het bos en passeerden een oorlogskerkhof. Nabij de ingang van het Zoo Parc Overloon gingen we noordwaarts over het fietspad richting Stevensbeek. Ongeveer een kilometer voor dit dorp sloegen we rechtsaf en doorkruisten we opnieuw een flink boscomplex. De koffiepost was gevestigd op een boerderij aan de Mullemsedijk. Na deze rust liepen om de Radioplassen. Deze plassen, die zijn ontstaan door zandwinning ten behoeve van de aanleg van de A73, danken hun naam aan een lange golfontvangststation, dat hier in 1919 werd gebouwd, maar na enkele jaren alweer werd opgedoekt. Nadat we de plassen achter ons hadden gelaten, werden we ‘getrakteerd’ op de herrie van motorcrossers. Na de fruitpost op de Sambeeksedijk passeerden we opnieuw de A73 en moesten we direct na het passeren van de snelweg via het talud naar beneden voor een laatste stuk bos. Via het industrieterrein Saxe Gotha naderden we het einde. Om 10 minuten voor 5 was ik weer terug bij ‘t Vertrek.

De 2e Maasheggentocht is ontegenzeggelijk één van de mooiere tochten die ik afgelopen jaar bij WS78 heb gelopen. We kregen veel onverharde paden te doen, veel bos, maar ook wat modder. Na een biertje ging ik met de Veolia-trein (de Jack Poels) terug naar Nijmegen.

Kijk ook naar mijn foto’s in mijn webalbum. Bekijk hier de route in detail.

WS78 37-4 Boxmeer

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s