Klimmen en dalen in het Klein-Zwitserland van Luxemburg

Dinsdag 30 juni 2015

Gisteren arriveerden we (Brigitte, Lucas en ik) in Berdorf om deel te gaan nemen aan de 4daagse van Echternach. Voordat we naar de camping reden, gingen we eerst ons inschrijven voor het evenement dat georganiseerd wordt door de Sportwandelschool Hoorn. In de jeugdherberg troffen we direct al enige bekenden, waaronder mensen die we eerder troffen tijdens de Julianatocht van Bert en Mien in Tsjechië. Na het nuttigen van een consumptie gingen we eerst naar de camping Beim Martbusch in Berdorf, waar we een zgn. Pod hebben gehuurd, een huisje dat mix lijkt te zijn van een ingerichte tent en een trekkershut. Na het uitladen van de spullen gingen we nog boodschappen doen in Echternach.

Wandel4daagse Luxemburg Martbusch

Lucas zet de soepkommen klaar

Hoewel het vandaag al heet werd, zijn we vanmorgen pas tegen 9 uur van start gegaan. We moesten wachten op het opengaan van de receptie van de camping om onze administratie rond te krijgen. Vandaag liep ik samen met Lucas de 25 kilometer, Brigitte liep de 15, die in de praktijk 17 bleek te zijn. Het eerste deel van de route was niet echt aantrekkelijk. We liepen vooral over asfaltwegen tussen de velden, met onderweg een stuk bos. Voor Lucas, die inmiddels 18 jaar oud is, was het zijn eerste 25 kilometer, maar het zou ook een pittige worden. Een echte wandelaar is hij niet, onderweg loopt hij vaak wat te lummelen, wat betekent dat ik hem soms wat moet porren om door te lopen. En als hij dan wel bij me loopt legt hij zijn hand op mijn schouder. Een wandelaar vroeg me onderweg of hij blind is. Nee dat niet, was mijn antwoord, maar hij heeft een verstandelijke beperking en vindt dat vasthouden prettig.

Wandel4daagse Luxemburg Grafsteen

Joodse grafsteen in Irrel

Na 9 kilometer maakten we een koffiestop in Steinheim. Na deze rust passeerden we een fietsbrug over de Sure/Sauer en dus de Luxemburgs-Duitse grens. We liepen naar Menningen over een parkoers dat vroeger een spoorlijn moet zijn geweest. Na het passeren van de oude spoorbrug liepen we over het spoortracé. Na Menningen liepen we verder noordwaarts richting Irrel, een onopvallend stadje, waar in een grote feestzaal een rust was ingericht. Onderweg passeerde we nog een klein joods kerkhof.

Na Irrel gingen we op weg naar de waterval in de Prüm. Dit stuk was werkelijk het mooiste, maar ook zwaarste deel van het parkoers. Na het passeren van de brug boven de waterval volgde een klim naar de Teufelsschlucht, een gebied met mooie rotsformaties. Na het passeren van het buitencentrum van het natuurpark liepen we via Ernzen naar het einde. Onderweg kregen we nog van de organisatie een flesje water aangereikt. Daarna ging de route door het bos; bij een kapel, gewijd aan St. Liborius, hadden we een prachtig uitzicht op Echternach. Na een pittige afdeling over ongelijk liggende trappen kwamen we uit bij de brug naar Echternach. Na een korte wandeling waren we even na 3 uur terug bij de jeugdherberg. Lucas had zich kranig gehouden en had tot het einde toe goede zin. Wat wil een trotse vader nog meer.

Wandel4daagse Luxemburg Echternach

Echternach

Woensdag 1 juli 2015

Op de tweede dag stond het Müllertal op het programma. Deze dag, die een heel hete beloofde te worden, stonden we reeds om half 8 aan de start. Zowel de 15 als de 25 kilometer zou, als we het kaartje dat als routebeschrijving dient, twee kilometer langer zijn. Ook vandaag wilde Lucas met papa mee. We gingen gedrieën van start en konden in ieder geval zo’n 9 kilometer gezamenlijk met elkaar oplopen. Op mijn gps merkte ik al snel dat het tempo een stuk lager lag dan ik normaal loop. Eerst liepen we langs Delhaize de stad uit en daarna via een asfaltweg omhoog. In een slingerbocht gingen we een onverhard pad in, wat voor Lucas en mezelf het parkoers voor de gehele dag zou kenmerken. Ik liep voorop, gevolgd door Lucas en daarna Brigitte. Na 5 kilometer had de organisatie een kleine rustpost ingericht met limonade en bananen. Omdat Brigitte haar pet bij de post had laten liggen, besloten we gescheiden verder te gaan. Het parkoers bestond uit een smal slingerend pad dat ook nog eens vol zat met klimmen en dalen. Na 9 km arriveerden we in Consdorf, waarin de sportkantine een grote rust was. Toen Lucas en ik onze koffie en cola ophadden, kwam Brigitte binnen. Bij de kantine was ook de splitsing tussen de 15 en 25 km. Terwijl Brigitte in de hete zon (meer dan 30 graden) terugliep naar Echternach, liepen Lucas en ik het vervolg van de Müllertalroute. Onderweg passeerden we de Auberge du Moulin, een plek waar we in 2011 nog enkele nachten hebben vertoefd.

Müllertal

Müllertal

Nabij de auberge staken we de weg over en begonnen we aan een pittige tocht langs de rotsformaties van het Müllertal, ook wel Klein-Zwitserland genoemd. Nabij de waterval troffen we twee dozen aan met flesjes water en bananen, daar neergezet door de organisatie. Na nog wat klimmen en dalen arriveerden we bij een hotel waar een rust en stempelpost was ingericht. Twee meisjes waren met hun honden verkeerd gelopen (ze liepen 15) en vroegen daar om de bus naar Echternach. Onderweg viel het ons ook al op hoe mager de markering van de organisatie was. Zeker bij het passeren van een weg of een richtingverandering is een duidelijke markering geen overbodige luxe. Ook begon mijn gps een afwijking te vertonen met de kilometertelling op het kaartje, dat klaarblijkelijk is samengesteld met afstandmeten.nl.
Na het eigenlijke Müllertal ging de route weer omhoog richting Berdorf. Aan het einde van de klim begon Lucas er duidelijk genoeg van te krijgen. Gelukkig werd het parkoers daarna een stuk minder zwaar. Na nog een kloof (nu naar beneden) kwamen we op een asfaltweg terecht, die ons terug naar de bewoonde wereld leidde. Na een laatste verzorgingspost, bemand door onze overbuurman op de camping, liepen we terug naar de Jeugdherberg.|
Bij aankomst constateerde ik dat we 28,5 kilometer hadden gelopen. Bij het afmelden kreeg ik de route voor morgen, die aangeeft dat morgen de 25 al sowieso 28 kilometer zal zijn. Morgen zal ik mijn tocht alleen lopen, wat ongetwijfeld een stuk sneller zal gaan.

Donderdag 2 juli

De derde dag gingen we om kwart voor acht van start. Lucas liep dit keer met mama mee en naar ik begreep ging het op zijn dooie akkertje. Hij was duidelijk nog moe van de inspanningen van de vorige twee dagen. Het parkoers ging dit keer allereerst door het centrum van Echternach. Tegenover de adbijkerk zat de eerste rust-  en controlepost met aanmaaklimonade en bananen. Vervolgens gingen we de brug over de Sure/Sauer over om aan de Duitse kans een stuk langs de rivier te lopen. Na 3,5 kilometer was de splitsing tussen de 10 km en de overige afstanden. De splitsingspijl stond linksaf, maar om over de brug te kunnen, moesten de 10-km-lopers eerst rechtsaf. Na afscheid te hebben genomen van Brigittte en Lucas ging ik in een hoger tempo verder langs de rivier.

Diana Denkmal

Diana Denkmal

Een kilometer later moesten we rechtsaf een stijgend bospad volgen, daarna volgde weer een stuk langs rotsformaties. Na 8 kilometer bereikten we de eerste rustpost, een museumcafe bij Schloss Weilerbach. Na een koffie en een punt appeltaart ging ik noordwaarts het bos weer in. Onderweg trof ik een romeins monument gewijd aan Diane. Toen ik bij een splitsing van afstanden de linker weg nam, passeerde ik eerst een boerderij en daarna een waar spookhuis. Op het balkon groeide een berkenboom en de kamerplanten groeiden naar buiten.

In Bollendorf, na 12 kilometer was de tweede post gevestigd op een binnenplaats van het luxe hotel Unter der Burg. Na een verfrissend flesje bronwater met bubbels te hebben genomen vervolgde ik mijn tocht. Op enkele honderden meters van de rust trof ik een doos met flesjes drinkwater en een doos bananen van de organisatie aan, in feite mosterd na de maaltijd. En dat terwijl op andere stukken een dergelijke service ontbreekt! De route ging nu verder aan de Luxemburgse kant van de rivier. Onderweg trof ik markeringen aan van de Camino naar Santiago (2431 km). Net daarna begon ik aan een stevige klim omhoog die op deze hittegolfdag (38 graden!) extra zwaar was. Halverwege ging ik zitten op een bankje om wat te eten en te drinken (voor zover eten nog mogelijk was). Na Bollendorf duurde het maar liefst 10 kilometer voordat we iets te drinken aangeboden kregen. Gelukkig was het grootste deel van het parkoers in het bos, want ik weet niet hoe het geweest zou zijn als ik een uur in de zon had moeten lopen. Omdat de routebeschrijving aangaf dat ook nu de afstand 3 kilometer te lang was, besloot ik het extra rondje om het meer over te slaan. Ik was niet de enige.
Hoewel de markering ook vandaag op bepaalde punten niet duidelijk was, was vandaag het grootste probleem het ontbreken van voldoende drinkposten. Tien kilometer lopen zonder bij te kunnen tanken is met deze hitte toch echt veel te veel.

Echternacherbrück

Echternacherbrück

Vrijdag 3 juli
De laatste dag ging de route wederom noordwaarts richting Berdorf. Omdat we ‘s-middags naar huis moesten (onze pod op de camping was die vrijdag al door anderen gereserveerd) en vanwege de hitte besloot ik deze laatste dag de 20 kilometer te lopen. Brigitte en Lucas liepen wederom de 10 kilometer, die hen voerde over open wegen achter het meer. Mijn route liep richting de Sûre/Sauer, en daarna noordwaarts. Na 5 kilometer staken ik de grote weg over en begon ik aan een wandeling over een breed bospad. In de buurt van Berdorf kwam ik opnieuw terecht in één van de rotsformaties van het Luxemburgse Klein-Zwitserland. Net als voorgaande dagen bleek de afstand op het kaartje niet meer te kloppen met de werkelijke afstand.

Door de Wolfsschlucht

Door de Wolfsschlucht

De grote rust was bij de kiosk vlakbij onze camping. Omdat er geen wc voorhanden was ben ik even naar de toiletten van de camping gelopen. Achter de camping raakte ik de route kwijt. Omdat het kaartje aangaf dat ik weer terug moest naar de weg waaraan de camping lag, ging ik op goed geluk die kant op. De route liep eerst een stuk door het dorp en daarna door over een open asfaltweg. Gelukkig was het niet zo bloedheet als op donderdag. Daarna volgde een stuk route dat ik een dag eerder ook had gelopen. Uiteindelijk kwamen we opnieuw uit bij rotsformaties. We staken de weg van Echternach naar Berdorf over en kwamen uiteindelijk uit in de Wolfsschlucht. Middenin die kloof merkte ik dat het hier nog koud was. Via een afdaling langs een Mariakapel kwam ik terecht in de binnenstad van Echternach. Op de markt was de finish ingericht.

De Wandel4daagse van Luxemburg was onmiskenbaar een Nederlands initiatief, maar het aantal deelnemers kwam uit verschillende landen. Duidelijk bleek dat de organisatie de zaakjes niet goed op orde had. De bewegwijzering was hier en daar erg matig of verwarrend, er waren te weinig vrijwilligers om onderweg voldoende drinkposten in te richten en de routes waren vaak te lang. Gelukkig liep alles goed af. Ondanks deze tekortkomingen kan ik deze vierdaagse aanbevelen. De routes maken heel wat goed!

Meer foto’s zijn te bekijken op mijn webalbum.
Routes van dag 1, dag 2, dag 3 en dag 4.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s