De 25e Vierdaagse van Nijmegen krijg je niet kado

Zaterdag 25 juli 2015. Buiten stormt het en regent het en niets herinnert meer aan het ideale wandelweer waaronder de afgelopen week in Nijmegen de 99e Vierdaagse werd gelopen. De vermoeidheid in mijn lijf en vooral in mijn voeten herinneren me er echter elk moment aan dat ik er bij was. Dit jaar was voor mij een bijzondere editie; ik liep hem namelijk voor de 25e keer. Begonnen in 1986 was ik dit jaar toe aan deze mijlpaal. Geen verblijf in Brazilië, verstuikte enkel, of zoals vorig jaar, een lezing in Middelburg stond me nu in de weg om het nieuwe kruis met het cijfer 25 te gaan ophalen. Dit zou mijn Vierdaagsejaar worden.
In de aanloop naar het wandelevenement had ik niet bijzonder veel getraind. Als je door het jaar heen loopt en daarbij ook enkele Kennedymarsen hebt voltooid is dat ook niet nodig. Ik had dit jaar in mei twee keer 80 km gedaan (Hilversum en Zwolle) en eind juni in Luxemburg de eerste Vierdaagse van Echternach (25 km). Met deze voorbereiding moest het toch lukken?

Vergadering van de Gouden Kruisdragers

Vergadering van de Gouden Kruisdragers

Op maandagochtend 20 juli ging ik in Nijmegen op weg naar de Wedren om mij aan te melden. De inschrijfbureaus waren ook dit jaar geconcentreerd in het Julianapark. Omdat ik vorig jaar niet had meegedaan en me dus pas in de tweede inschrijfronde in maart had kunnen aanmelden, kwam ik dit jaar bij bureau 50H terecht. Zoals gebruikelijk moest ik me legitimeren en kreeg ik daarna het rode bandje voor de 50 kilometer om mijn arm. Daarna liep ik rond op het Wedrenterrein en sprak daar met enkele bekenden. Om 1 uur ging ik de stad in om vervolgens om 2 uur in het Kolpinghuis deel te nemen aan de vergadering van de Vereniging van Gouden Kruisdragers. Tijdens de vergadering viel niet zoveel nieuws te melden, of het moet zijn dat de Vierdaagse-organisatie ondanks de fusie tot KWBN overweegt de letters KNBLO te handhaven op het Vierdaagsekruis. Deze gedachte werd van harte ondersteund door de oud-gedienden van de wandelsport.

IMG_7881aOp dinsdagochtend stond ik samen met mijn wandelmaat Stan Morre om kwart over twee op, ten einde ons voor te bereiden op de eerste wandeldag. Na ons ontbijt fietsten we richting de Wedren en parkeerden onze fietsen in de stalling en gingen daarna bij een van de startpoorten staan. Het was warm, maar net toen marsleider Johan Willemstein het woord nam, begon het een beetje te regenen. Even over vier uur konden we op weg voor de eerste dag, de dag van Elst. Na de drukte aan het begin van de Prins Bernhardstraat staken we de Oranjesingel over en gingen we op weg naar de Waalbrug. De laatste jaren loopt de route parallel aan de grote weg tot aan het station Nijmegen-Lent. Het oude viaduct waar we enkele jaren geleden over liepen is gesloopt en vervangen door een nieuwe fietserstunnel. Via enkele straten van Lent gingen we op weg naar Bemmel. Onderweg begon het weer te regenen, dit keer harder. Tijd om de regenjas voor de dag te halen. Na Bemmel voerde de route langs een parallelweg van de A325, waar afgelopen jaar een nieuw bos, het Vierdaagsebos is ingeplant. Aan het einde van de weg was de splitsing van de 40 en 50 kilometer. Daar sloegen we rechtsaf, langs de kassen richting Huissen. De lucht begon weer op te breken en dus tijd om de regenjas IMG_7905aweer op te bergen. Even na half 9, na 4,5 uur onafgebroken lopen, namen we onze eerste rust bij het dorpshuis in Elden, sinds jaar en dag mijn vaste stek. Ook na deze rust hadden we voldoende ruimte om lekker door te kunnen lopen. Dit veranderde in Elst, op het punt waar ook de militairen en de 30 kilometer aansloten bij de hoofdroute. Plots stonden we stil en was er geen doorkomen aan. In een langzaam tempo passeerden we de Dorpstraat. In de bocht van de Valburgseweg namen we bij de Haagse wandelsportvereniging SDS onze tweede rust. Mijn wandelmaat Stan is lid van deze vereniging en daarom is sinds enige jaren deze rust vaste prik. Zoals bij veel vaste Vierdaagselopers hebben ook wij onze vaste ijkpunten en de rustplaatsen zijn daar onderdeel van.

IMG_7921aNa Elst ging de route verder via Valburg en Slijk-Ewijk naar Oosterhout. Het werd inmiddels warmer en de zon begon behoorlijk te steken. Helaas had ik geen pet meegenomen en werden er tijdens de Vierdaagse ook geen petten uitgedeeld. Het viel Stan op dat ik erg last had van de zon en hij bood me daarom zijn pet aan, die ik dankbaar heb gebruikt tijdens het laatste deel van de tocht. In Oosterhout namen wij onze laatste rust bij de Vereniging van Goudenkruisdragers. Het stuk over de dijk was dit jaar korter. Na de nieuwe Waalbrug, de Oversteek, sloegen we linksaf. De route liep nu parallel aan de aansluiting op de nieuwe brug, richting station Lent. Het laatste deel was de parallelweg die we ’s-ochtends ook hadden gelopen. Net vóór de opgang van de Waalbrug konden we zien waarom we dit jaar niet over de Oosterhoutse Dijk, andere jaren de gezelligste straat van Lent, konden lopen. Het gebied tussen de dijk en de rest van Lent wordt heringericht, zodat de Waal bij hoog water de ruimte krijgt. Om half 3 waren we terug bij de Wedren. Na enkele biertjes bij de nabijgelegen Turkse supermarkt, gingen we naar ons logeeradres om te gaan rusten.

IMG_7955De tweede dag begon op dezelfde manier. Wel merkte ik gelijk dat ik wat moeilijker vooruitkwam en daarom niet lekker door kon lopen. Zou ik dan toch te weinig getraind hebben? Na de Heijendaalseweg en de Houtlaan te hebben afgelopen, passeerden we de wijk Grootstal. Hier week de route iets af van voorgaande edities die ik heb meegelopen. Bovendien zouden we dit stuk parkoers nu drie dagen lopen. Via de Hatertsebrug liepen we naar Dukenburg. Tot ongenoegen van de wijk liepen we dit keer niet door de Weezenhof, maar rechtdoor langs de wijk. Daarmee keerde het oude parkoers dat 28 jaar geleden om veiligheidsredenen werd ingeruild voor een stuk door de wijk, terug. Onderweg sprak ik in het Portugees een Braziliaanse uit de staat Santa Catarina, die samen met haar vriend ook meeliep op de 50 km. Onze eerste rust was ook dit keer in Balgoy, nabij het voormalige Café Van Haren. In plaats van een rust in het café moeten we nu genoegen nemen met een rust buiten. Via de Loonse Waard gingen we vervolgens op weg naar Niftrik. Op het verste punt van de route (nabij de spoorbrug van Ravenstein) was dit keer een controle. Of dit problemen heeft opgeleverd voor afsnijders weet ik niet. Na het passeren van Niftrik gingen we op weg naar Wijchen. Vooraan in Wijchen stond de burgemeester van Druten, die volgend jaar de 55-kilometerlopers in zijn plaats hoopt te verwelkomen. Wijchen was ook dit keer weer gezellig druk. Op de Kasteelselaan namen Stan en ik onze tweede rust bij zijn cluppie SDS. Onderweg merkte ik wel dat het deze dag toch wat moeizamer ging dan andere jaren. Desalniettemin besloten we gewoon door te lopen. Na nog een derde rust bij de Gouden Kruisdragers in Beuningen liepen we door Weurt. IMG_7986aVoorgaande jaren liepen we over de Van Heemstrabaan rechtstreeks naar de sluis, nu maakten we een klein ommetje door het dorp met enkele verassende ontdekkingen. Wat te denken van een tuin vol met kitsch! Na de sluis liepen we een voor mij onbekend stuk. In plaats van naar de Weurtse rotonde te lopen, sloegen we al eerder af om onder de oprit naar de nieuwe Waalbrug door te kunnen lopen. Via het Waterkwartier en de Waalkade (ook hier een kleine routewijziging) liepen we door het feestgewoel van Roze Woensdag in de Hertogstraat. Uiteindelijk waren we rond kwart over twee bij de finish. Na afloop merkte ik dat mijn voeten niet ongeschonden de wandeldag waren doorgekomen. Op mijn linkervoet trof ik drie blaren aan die ik zelf heb behandeld.

De eerste twee dagen had ik gelopen op nieuwe schoenen. Om de druk op mijn voeten te veranderen besloot ik dag 3 te lopen op mijn oude schoenen. Direct na de start merkte ik al dat ik nu weer wat gemakkelijker liep. De route ging dit keer zuidwaarts. In Hatert sloegen we linksaf richting de achterzijde van Malden. In IMG_8022aMalden werd een controle aangekondigd, maar het duurde nog 1,5 kilometer voordat de controleurs zich aandienden. Vooraf had de organisatie aangekondigd meer nadruk te leggen op vliegende controleteams om fraudeurs op te sporen. Helaas was er voor de lopers geen systeem meer te ontdekken in de wijze waarop de controles onderweg werden aangekondigd: via de electronische tekstkarren, via beachflags en één keer zelfs zonder duidelijke aankondiging. Geen verbetering dus. Na de controle liepen we langs het Maas-Waal-Kanaal naar Mook en vervolgens via Middelaar en Plasmolen naar Milsbeek. Daar stond zoals elk jaar de swingende sambaband Samba Maria Bahia. Onze eerste rust was dit keer in Ottersum bij Café ’t Ottertje. Daar begonnen wij aan de terugtocht naar Nijmegen. IMG_8056aGelukkig waren we in de gelegenheid om goed door te kunnen lopen. We kwamen vrijwel nergens opstoppingen tegen. De rust van SDS was dit jaar enkele honderden meters verder op de Zevenheuvelenweg. In Berg en Dal troffen we net als andere jaren de boomzager Jan van Vulpen aan. Dit jaar had hij niet het parkoers volgeplakt met gele reclamebordjes maar had hij een nieuwe stunt: hij was een nieuwe wandelclub, genaamd De Boomzager begonnen! Onderweg troffen we al diverse leden aan. Na Berg en Dal liepen we via de Nijmeegse wijk Hengstdal terug naar het einde. Onderweg voelde ik mijn blaren toch weer opspelen. Ik besloot daarom direct na binnenkomst naar de Rode Kruispost te gaan. Behalve de bekende drie blaren links had ik er nu ook één rechts. Door de behandeling kwam er weinig van de middagrust terecht.

IMG_8064aVrijdagochtend stonden we weer tegen vieren aan de start voor de laatste etappe. Direct na de start sprak ik even met Corné Janssen, die me de wijze woorden toesprak dat je ook de 25e Vierdaagse niet voor niets krijgt. En dat klopte. Ook al liep het deze laatste dag prima door, toch merkte ik dat ik bezig was mijn laatste reserves aan te spreken. We besloten daarom net voor Overasselt bij de Nijmeegse wandelclub WIOS’81 een extra rust te nemen. Van daar uit ging het parkoers richting Grave, om aan de andere kant van de Maast via Gassel, Beers en Vianen op weg te gaan naar Cuijk. Het was licht bewolkt, ideale omstandigheden om te lopen. Na een rust bij het dorpshuis in Gassel volgde er nog één bij de WIOS in Cuijk. Om kwart vóór twaalf begonnen we aan het laatste deel van het parkoers, van de pontonbrug over de Maas tot aan de finish op de Wedren. Op dit laatste stuk hadden we nog enkele ontmoetingen met bekenden en namen we nog een laatste rust bij SDS en de Goudenkruisdragers, die kort achter elkaar een rust hadden ingericht aan de Rijksweg in Malden. Na het passeren van de Scheidingweg raakten Stan en ik elkaar even kwijt. Oorzaak was het maken van foto’s. Gelukkig vonden we elkaar weer snel terug en konden we samen worden binnengehaald door Aad Kroesen, de vriend van Stan. Wat me dit jaar vooral aan de St. Annastraat opviel was dat het wandelparkoers smaller is geworden. Vooral vanaf de kruising Groenestraat/Groenewoudseweg lukte het daardoor niet meer om goed door te lopen. Om kwart over drie bereikten we ons afmeldbureau op de Wedren. Mijn nieuwe Vierdaagsekruis nr. 25 is binnen!!!

IMG_8179aZoals gezegd, ik heb in het verleden de Vierdaagse wel eens gemakkelijker gelopen. Ik heb hem dus niet kado gekregen. Maar de voldoening om deze mijlpaal te bereiken was er niet minder om!

Meer foto’s die ik heb gemaakt tijdens mijn 25e Vierdaagse zijn te bekijken op mijn webalbum.

Advertenties

Een Reactie op “De 25e Vierdaagse van Nijmegen krijg je niet kado

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s