Trage Tocht in Dieren

De maand oktober is dit jaar door routebouwer Rob Wolfs, Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig en wandelzoekpagina.nl uitgeroepen tot de Maand van het Onverharde Pad. Als inwoner van Flevoland weet ik hoe moeilijk het soms is om nog onverharde paden te vinden die geschikt zijn om een wandeltocht mee samen te stellen. Onlangs heeft ook in de Oostvaardersplassen de betonmolen zijn intrede gedaan en zijn ook daar betonpaden aangelegd. In andere delen van het land is het gelukkig nog niet zover, ook al worden bosgebieden in toenemende mate doorkruist door betonfietspaden. De Maand van het Onverharde Pad werd op 2 oktober j.l. afgetrapt in het Drentse Echten. Een week later werd de tweede tocht gelopen in Dieren, de woonplaats van Rob Wolfs.

IMG_9232a Onzalige Bossen

Tegen elf uur arriveerde ik samen met mijn zoon Lucas in de uitspanning De Orangerie. Daar werd het startschot geleverd door de wethouder Nicole Olland, die uit handen van Rob een Zandpadgarantiebox overhandigd kreeg. Kort daarna ging een gezelschap bestaande uit 16 personen op pad om een Trage Tocht van 17 kilometer te lopen. Vooraf vertelde Rob dat deze naam afkomstig zou zijn van de middelnederlandse benamig on-saelig, hetgeen armzalig betekende. De grond was arm en er groeiden alleen maar eiken.

We passeerden het spoor en gingen dwalen door de bossen, die deel uitmaken van het Nationaal Park Veluwezoom. Onderweg passeerden we de Lange Juffer, een van de langste lanen in het zuidelijk deel van de Veluwe. Om half twee hielden we even rust om onze boterhammen op te peuzelen. Onderweg troffen we ook wandelaars die in tegengestelde richting liepen en bezig waren met een Groene Wissel, een wandeling uitgezet door Robs ‘concullega’ Bart van der Schagt. Na de rust daalden we weer af en liepen via de boerderij De Haverkist naar de Carolinahoeve. Dit pannenkoekenhuis kende ik nog van wandeltochten die ik zo’n 25 jaar geleden in deze omgeving liep. Afgezien van nieuwe betonpaden was er weinig veranderd. We legden aan voor een consumptie op eigen kosten. Na deze rust liepen we via de Prins Willemsberg en de Carolinaberg terug naar Dieren. Beide bergen, genoemd naar de kinderen van stadhouder Willem IV, zijn uitkijkposten in het bos. De Carolinaberg is vooral bijzonder omdat hier maar liefst 14 bospaden samenkomen.

IMG_9244a Carolinahoeve

Onderweg sprak ik een wandelaarster die ik kende van verschillende wandeltochten, zoals Kennedymarsen en tochten van WS78. We hadden het over het trage tempo van de groep. Duidelijk is dat wandelsport en recreatief wandelen toch twee verschillende zaken zijn. Voor ons mocht het tempo gerust een tandje hoger. De wandeling werd afgesloten in de Oranjehof met een consumptie.

Bekijk ook het webalbum.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s