De zwaarste Kennedymars

Al enige tijd geleden heb ik mij ingeschreven voor de wandeltocht Winterswijk-Arnhem, de eerste Kennedymars van 2016. Vorig jaar was ik te laat en daar was ik achteraf blij om. Toen was het behoorlijk nat en over hele linie wandelen door de blubber. Ook dit keer waren de weersvoorspellingen niet goed. Enkele dagen voor de tocht gaven de weersites aan dat er op zaterdag minimaal 10 millimeter neerslag zou vallen. Gelukkig werden de voorspellingen daarna weer wat beter, maar dat we het droog zouden houden zat er niet in.

IMG_0493a Nijenhuis

Op vrijdagavond 19 februari ging ik met de trein op weg naar Winterswijk. Gelukkig kon ik nog net de trein van een half uur eerder pakken. In Zwolle moest deze trein wachten tot het vertrekspoor weer vrij was en door deze vertraging nabij het station miste ik de aansluitende trein naar Zutphen. Gelukkig kon ik daarna zonder problemen verder reizen en haalde ik met gemak de aansluitende stoptrein naar Winterswijk. Toen ik rond kwart voor tien de zaal van Partycentrum Nijenhuis binnenkwam was het al gezellig druk en had ik alle tijd om met verschillende wandelaars bij te kletsen. Even later kwamen ook wandelaars binnen die in Arnhem waren opgestapt. Onder hen Henk-Jan van der Klis, die er duidelijk weer zin in had. Hetzelfde gold voor Jenneke Kamphuis, die ook de uitdaging wilde aangaan. Voorafgaande aan de start gaf organisator Wim Freriks nog enkele aanwijzingen over de vertrektijden op de rustplaatsen en deelde enkele beloningen uit voor Kennedywalkers. Daarna konden we naar buiten om ons op te maken voor de start.

IMG_0488a Start

Het startschot werd gegeven door een voormalige organisator van de wandeltocht Winterswijk-Arnhem, een nachttocht van 70 kilometer die tot 2002 werd georganiseerd onder de hoede van de Gelderse Wandelsportbond (GWB). Sinds 2010 wordt de tocht onder bezielende leiding van Wim Freriks georganiseerd door Langeafstand Wandelen Oost Gelderland (LWOG). De tocht is nu een Kennedymars en wordt gehouden in februari. Na de start liep ik een stuk mee met Henk-Jan van der Klis, maar ik merkte snel dat ik het tempo van hem en van vele andere wandelaars niet kon bijhouden. Ik besloot daarop mijn eigen tocht te gaan lopen. De eerste kilometers gingen nog over verharde wegen, maar verderop liepen we ook onverhard, maar de ondergrond was goed begaanbaar. We liepen door boekenstad Bredevoort, een mooi plaatsje waar ik ooit eerder ben geweest. Na 10 kilometer kwamen we bij een wagenrust. Daar trof ik Leo Keuben aan, waarmee ik vorig jaar tijdens de Posbankloop een groot deel van de tocht mee had opgelopen.

Toen ik Varsseveld naderde begon het licht te druppen. Gelukkig was de eerste horecarust nabij. Binnen was het druk. De voorhoede moest nog wachten voordat zij verder konden. Ook sprak ik daar Henk-Jan nog geven. Na een sanitaire stop en een kop koffie ging ik verder. Het regende nu maar gelukkig niet veel. Ook stond er een harde koude wind. We liepen een lang pad langs de Boven Slinge, landbouwwegen en de Varsseveldseweg richting de rustpost in de boerderij van de famillie Leppink. Daar werden we weer ruim voorzien van broodjes, koffie en andere lekkernijen.

IMG_0508a Leppink

Na de rust volgde een donker stuk over de lanen van de Abdij St. Willibrord en de Krommendijk. Via het crematorium Slangenburg ging ik op weg naar Doetinchem. Na de spoorwegovergang volgde nog een lange Acacialaan en de Fabriekstraat. Bij de wielerclub R&TV De Zwaluwen was de rust halverwege. Daar stond ook de vrachtwagen met de tassen. Binnen nam ik een kop warme erwtensoep en ik besloot ook om andere wandelschoenen aan te trekken. Toen ik later weer aan de wandel was voelde dit aan als een verademing.

IMG_0510a Rozegaarderweg

Tijdens de rust kwam ik ook Pieter Boots tegen, die samen met zijn wandelmaat het kalm aandeed en daarmee prettig wandelgezelschap waren. Onderweg hadden we het onder meer over de band Normaal, waar Pieter een grote fan van was. Hij had ook het afscheidsconcert in Arnhem bezocht. Voordat ik er erg in had liepen we langs de woning van Bennie Jolink. Bennie stond helaas niet klaar met de Jägermeister. Het was licht geworden en daarmee veranderde het parkoers. We kregen nabij Laag-Keppel verschillende modderpaden voor de kiezen en later – na de rust in de sporthal van Laag-Keppel – ook de beruchte dijk naar Dieren. Hier hield het op met spetteren en ging het aanhoudend miezeren. Met een flinke wind (gelukkig minder dan ’s-nachts) was het geen pretje om daar te lopen. Ik merkte dat ik toch iets sneller liep en dus kwam ik eerder aan bij de veerboot, die mij naar Dieren bracht. De veerboot zat vol met auto’s. De veerbaas profiteerde daarmee van de gesloten brug tussen Doesburg en Dieren, die momenteel wordt gerenoveerd.

IMG_0525a Dieren

Aan de overzijde van de IJssel was de rustpost gevestigd onder een verzameling partytenten. Het broodje hamburger liet zich goed smaken. Na deze rust begon ik aan mijn wandeling over de Veluwezoom. Eerst door de Onzalige Bossen, een gebied waar ik afgelopen jaar een Trage Tocht had gelopen onder leiding van routemaker Rob Wolfs. Dit keer geen trage tocht maar flink doorlopen over de IMG_0540a Willemsbergbrede bospaden over de Carolinaberg en de Prins Willemberg. Onderweg kwamen we al wat glibberige modderpaden tegen, maar ook sneeuw. Afgelopen week was nog koud en had het juist hier gesneeuwd. Bij het Paviljoen De Posbank was de laatste horecarust. Ik belde naar huis met de mededeling dat ik rond vier uur verwachtte binnen te zijn. Na de rust volgde nog een wandeling over de hei (met de onvermijdelijke trappetjes), een betonfietspad en daarna nog enkele bijna onbegaanbare modderpaden. Na de laatste stop bij Camping Beekhuizen was de modder zo erg dat ik uitgleed en mijn broek nog viezer werd. Na een wandeling door Rozendaal begon het op ongeveer 2 kilometer voor het einde echt te regenen. Ik besloot mijn paraplu op te zetten. Toen ik even na 4 uur bij het sportcomplex aan de Beukenlaan naderde, sloeg deze nieuwe IKEA-plu voor het eerst om. Meteen wat schade opgelopen. Op de parkeerplaats kwam ik Brigitte tegen, die net als ik de finishplaats bij Ciko’66 niet kon vinden. Na een frietje en een biertje ging ik samen met Brigitte weer naar huis.

IMG_0550a Modder
Met de diverse klimmetjes en de vele modderpaden die ik onderweg trof was deze Kennedymars met stip de zwaarste die ik tot dusverre heb gelopen. En volgens medewandelaars mocht ik van geluk spreken. Voorgaande jaren waren de weers- of terreinomstandigheden beroerder. De verzorging onderweg was goed, hoewel ik op de grote rustposten in Varsseveld en Doetinchem de broodjes miste. Een prima tocht, met toch ook enkele verbeterpunten.

Route W-AMeer foto’s kun je bekijken in mijn webalbum. Bekijk ook de route in detail.

Meer verslagen en foto’s:

Advertenties

4 Reacties op “De zwaarste Kennedymars

  1. Gefeliciteerd Mari! Mooi verslag. Je hebt er nog echt lol in. Houden zo. Het riekt naar meer. Op naar een 100km tocht? Je grens verder verleggen?

  2. Pingback: De Kennedymarsen van 2016 | Mari Smits·

  3. Pingback: 7e Kennedymars wandelen van Winterswijk naar Arnhem·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s