Een tocht met zandpadgarantie

Over de eerste twee tochten van het nieuwe WS-seizoen waren de meningen van img_2439a-vughtde deelnemende wandelaars op zijn zachtst gezegd verdeeld. Over Barendrecht kunnen we kort zijn: veel te veel bebouwing en enkele lange rechte wegen die we nota bene heen en terug liepen. Niet iets waar ik als wandelaar blij van word. Apeldoorn was een prachtige tocht, maar dat lag vooral aan de prachtige herfstkleuren. Als we naar de ondergrond keken, dan viel me wel op dat we over veel verharde wegen en paden liepen. Ook Frans Leijtens, parkoersbouwer van de tocht in Vught was kritisch op Apeldoorn. Afgelopen zaterdag 12 november 2016 had Frans de kans om het anders te doen…en dat hebben we geweten.

Ik heb zelf vaker een wandeltocht vanuit Vught gelopen, waaronder tochten van WS78 die waren uitgezet door vader Jo Leijtens. De Vughtse Heide, de IJzeren Man en ook de Loonse en Drunense Duinen waren me wel bekend. Een terrein waar een parkoersbouwer een mooie route kan uitzetten en dat had zoon Frans dit keer dan ook gedaan.

img_2440a-vughtRond kwart voor negen arriveerde ik in Theater De Speeldoos, die dit keer dienst deed als startlocatie. In de foyer was het hartstikke druk maar het lukte me toch om snel bij het startbureau te komen. Het was rustig bij P-Z, dus ik had ook nog tijd om even wat zaken over de komende WS-tocht in Lelystad te bespreken met Gert Hozee. Na een kop koffie ging ik naar buiten om te vertrekken. Van de toespraak van Johan Hertgers kreeg ik weinig mee, maar dat hinderde niet. Klokslag negen uur gingen we van start voor een tocht van net iets meer dan 39 kilometer. Vandaag liep ik de tocht samen met Carlo Post die na bijna twee jaar afwezigheid weer eens meedeed. Het had gevroren en dat gaf de tocht tijdens de eerste uren een bijzonder aanzien.

img_2452a-ijzeren-manDe eerste twee kilometers liepen we nog door de bebouwde kom van Vught. We gingen westwaarts en staken bij de verkeerslichten de N65 over. Daarna kwamen we terecht op de Vughtse heide en konden we genieten van zandpaadjes door het bos en langs de heide. Onderweg passeerden we ook de tweede lunet, de plek die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt als fusilladeplaats. Na het bos staken we de Boslaan over om onze tocht te vervolgen langs de IJzeren Man, een plas ontstaan uit zandwinning. Ik herinnerde me nog dat ik hier enkele jaren geleden ook samen met Carlo liep tijdens een WS-tocht vanuit Den Bosch. Dit keer gingen we daarna via de Oude Loonsebaan op weg naar de gecombineerde soep- en koffiepost. Daar was het druk en ik las dat er in totaal zo’n 500 wandelaars aan de tocht deelnamen. Een mooi resultaat.

img_2468a-duinenNa de soep en een krentenbolletje vervolgden we onze tocht. We doorkruisten nu de Loonse en Drunense Duinen, een tocht die enkel werd onderbroken in het gehucht Giersbergen. Daarna mochten we echt zand happen. Het was even doorploeteren maar het duurde gelukkig niet te lang. Kort daarna bereikten we de grote rust in Café-Restaurant De Rustende Jager. Vaak wordt je op rustplaatsen geconfronteerd met personeel dat alle tijd neemt om de wachtende wandelaars te bedienen. Hier was een dame aan het werk die het uitserveren van de koffie voortvarend ter hand nam. Na onze koffie en een bezoek aan het toilet gingen we gauw weer verder met onze tocht.

img_2475a-grasveldOok na de rust gingen we nog een stukje zandhappen in de duinen. Na het verlaten van het bos doorkruisten we een nieuw aangelegd natuurgebied. We liepen dwars over grasvelden met een houten vlonder over wat ooit een drassig gebied moet worden. Na het doorkruisen van de bossen rond de Guldenberg keerden we terug bij de koffiepost. Na een korte pauze gingen we verder voor de laatste 11,5 kilometer van de route die ons eerst om Cromvoirt heen voerde en daarna over de terreinen van het voormalige Kamp Vught. Eerst liepen we langs het Molukse woonoord Lunetten en vervolgens via de gevangenis naar de ingang van het museum van het Nationaal Monument Kamp Vugt. Hier was de fruitpost ingericht. Na een stuk appel gingen we verder langs een nagebouwde barak van het kamp en enkele wachttorens om daarna de bossen rond de noordelijkste lunet te doorkruisen. Vervolgens liepen we over het terrein van de voormalige Frederik Hendrikkazerne. Via de westelijke buitenwijk van Vught gingen we vervolgens terug naar De Speeldoos. We kwamen vijf over half vijf binnen, vroeg voor mijn doen en dat ondanks het grotendeels onverharde parkoers.

img_2496a-kamp-vughtEnkele jaren geleden introduceerde routebouwer Rob Wolfs, bekend van de Trage Tochten, het begrip zandpadgarantie. Om die titel te kunnen verwerven moet een route tenminste 80% onverhard zijn. Ook WS78 streeft vanouds naar onverharde parkoersen. Na twee tochten met veel verharde wegen en paden was de tocht van Frans Leijtens goeddeels onverhard. Geen modder maar lekkere onverharde wegen en paden en rul zand in de Loonse en Drunense Duinen. Ik weet het, niet overal zal het lukken om een zandpadgarantie af te geven, maar deze verdient deze kwalificatie met recht.

Links:

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Een Reactie op “Een tocht met zandpadgarantie

  1. Pingback: 3e WS’78-serietocht vanuit Vught | kilometervreter·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s