Een andere kijk op de Ooijpolder

img_4059a-stadswaardUitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig is bezig met de voorbereiding van de wandelgids “Wandelen tussen de grote rivieren”. Eén van de leveranciers van routes voor die gids is Rob Wolfs, bekend van zijn Trage Tochten. Nou liggen die routes niet direct naast de deur, maar voor één route wilde ik wel een uitzondering maken: de Trage Tocht Nijmegen-Beek, die ook deel gaat uitmaken van de gids.

Weekendhike
Onder leiding van uitgever Maarten Metz verzamelden zich acht wandelaars zich op woensdag 1 februari 2017 om de route te controleren. Toen ik even over 11 uur in het station Nijmegen arriveerde liep ik direct een groep wandelaars tegemoet. Dit bleek een andere groep te zijn, namelijk van Weekendhike. Nu was het geen weekend, maar toch stonden deze hikers op het punt om ook een wandeling door de Ooijpolder te maken, deels dezelfde die wij gingen ondernemen. We kwamen ze ook geregeld onderweg tegen.

img_4047a-waalbrugHerinneringen
Onze groep stond echter vlakbij. We gingen van start voor een zestien kilometer lange wandeling. Via een fantasieloze route die voerde door de Van Schaek Mathonsingel, de Bisschop Hamerstraat, Molenstraat, Broerstraat en de Grote Straat liepen we naar de Waalkade. Onderweg kwam ik in gesprek met Fred Scholten, geboren in Bemmel, maar nu woonachtig in Nuenen. Samen verbaasden we ons over de veranderingen die de winkelstraten in het centrum in de afgelopen decennia heeft ondergaan. Dit onder het motto “daar zat vroeger….” Op de Waalkade sloegen we rechtsaf, op weg naar de oude Waalbrug. Onder de brug was nu een klein alternatief terrasje, wat echter lees was.

img_4055a-stadswaardStadswaard en bunkers
Na de brug namen we de nieuwe wandelbrug over het Meertje. De wandeling die volgde had ik ruim een maand geleden ook gemaakt. Via de Stadswaard liepen we naar de locatie van de voormalige steenfabriek de Vlietberg en dan naar de Ooijse Banddijk. Daar gingen we rechtdoor over de Langstraat tot net achter een veerooster. Daar sloegen we linksaf en klommen een dijk op. Boven aangekomen stonden we oog in oog met een voor mij onbekend natuurgebied. Direct viel mij op dat dit geen gewoon gebied was. Overal waren betonconstructies te vinden die iets verraden van de oorspronkelijke bestemming van het gebied. Ondergrondse bouwwerken maakten deel uit van de IJssellinie, een verdedigingslinie uit de jaren vijftig die een Russische inval had moeten tegenhouden. De bedoeling was om dan de Waal af te dammen zodat de IJssel zou veranderen in een onneembare watervlakte. We liepen over een gebied dat bij afsluiting van de rivier zou veranderen in een eiland. Her en der zijn kazematten zichtbaar en plaatsen waar artillerieinstallaties hadden gestaan. Nu is het gebied een ruig natuurgebied met middenin een uitkijktoren.

img_4080a-bisonbaaiAan de brand ontsnapt
Na het kruisen van de Banddijk liepen we langs de buitendijks gelegen Bisonbaai. Van naaktrecreatie waarvan Wolfs in zijn toelichting gewag maakt, was nu niets te zien. Na de baai kwamen we uit bij café Oortjeshekken, vroeger een favoriete aanlegplaats tijdens fietstochten door de Ooijpolder. Dat het café er nog staat, is een klein wonder. Zondagavond 29 januari werd de ernaast gelegen boerderij verwoest door een grote brand. Alleen door de noordenwind kon Oortjeshekken ditzelfde lot bespaard blijven. Wel had het café-restaurant schade opgelopen, maar dat is te overzien. Er zijn ruiten gesprongen en ook het terras had geleden onder de verzengende hitte.

img_4085a-brandDoor het gras naar Persingen
Na de koffie gingen we verder door de weilanden. Nabij de Spruitenkamp passeerden we een installatie die herinnert aan de baksteenfabricage. Na het weiland volgden we de Spruitenkamp, een asfaltweg die uitkomt vlakbij de restanten van het kasteel Ooij. Daar gingen we rechtdoor over een graspad tussen de weilanden. Via graspaden langs sloten kwamen we uit in Persingen, het kleinste dorp van Nederland. Wat bijzonder is dat deze paden een bijzondere blik bieden op dit dorp. De zuidkant van het kerkje heb ik in de loop van 35 jaar vaak genoeg gezien, maar de noordkant niet.

img_4107a-persingenMet het pontje
Na Persingen gingen we westwaarts. Na de kruising met de Dijkgraaf van Wijckweg kwamen we uit bij een met de hand te bedienen veerpontje. Fred zorgde ervoor dat het pontje onze kant op kwam; Maarten zorgde dat we overstaken naar het Zwanenbroekje. Na een bijzondere wandelbrug over de weg Nijmegen-Kleve liepen we door het overgangsgebied tussen de heuvels en de polder. Via het Bronnenbos en de Benedenpolder naderden we het eindpunt van de wandeling, de bushalte aan de Verbindingsweg in Beek.

Nieuwe kijk
Met de Trage Tocht is routemaker Rob Wolfs er in geslaagd optimaal gebruik te maken van de nieuwe wandelmogelijkheden in de Ooijpolder. Na een wandeling door de Stadswaard struinden we over het voormalige defensie-eiland, rond de Bisonbaai en over Boerenlandpaden. Waar het vroeger alleen maar mogelijk was te wandelen over verharde asfaltwegen is het nu dankzij de medewerking van boeren mogelijk anders te kijken naar de Ooijpolder. Ik moet hierbij wel één kanttekening maken. Sommige paden waren modderig en dus wat moeilijk begaanbaar. Ik wil over enkele maanden graag eens terugkomen om nog eens te genieten van deze andere kijk op een voor mij bekend gebied.

img_4124a-persingenLinks:

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s