Een pittige Kennedymars in Dordrecht

Vrijdag 28 april maakte ik de uitersten mee van het wandelen in Nederland. ‘s –Middags was ik te gast op de auteursdag van Gegarandeerd Onregelmatig, uitgeverij van prachtige wandelgidsen. Daarna ging ik vanuit Velp bij Arnhem met de trein op weg ging naar Dordrecht om deel te kunnen nemen aan de Kennedymars van de Rotterdamse Wandelsportvereniging (RWV). Van recreatiewandelen naar prestatiewandelen. In Dordrecht werd ik opgehaald door Brigitte, die samen met mijn zoon Lucas een nachtje verbleven in de jeugdherberg. Na een hapje eten had ik nog even de gelegenheid om uit te rusten.

Reflectiehesjes
Rond kwart voor tien arriveerden we in de kantine van Sporting Delta. Binnen trof ik ook al verschillende bekende wandelaars die net als ik zich opmaakten om te beginnen aan de tachtig. Ik kletste wat bij met verschillende mensen, waarna ik mijn sporttas afleverde bij de vrachtwagen. Daar sprak ik ook met Gijs den Ouden, voorzitter van de RWV, die ik vorig jaar meermalen heb ontmoet als medecoördinator van de Stertochten. Even voor elven verzamelden we ons buiten en werden vanuit de vrachtwagen nog door Gijs toegesproken. Er werden Kennedywalker-oorkondes uitgedeeld en erop gewezen dat reflectiehesjes verplicht waren. Een vrouw die naast me stond werd door omstanders dringend geadviseerd om er toch een op te halen.

Harde stroopwafel
Na het startschot gingen we op weg. Het eerste deel van de route voerde door het buitengebied van het Eiland van Dordrecht. Ik liep een stuk op met Mitchell Perdon, waarmee ik onder andere sprak over de teloorgang van NEC, de favoriete club van zijn vriendin (of moet ik zeggen verloofde). Net na de eerste verzorgingspost verloor ik hem uit het oog op een onverhard pad. Ik merkte meteen dat het me op onverharde stukken meer moeite kostte om snelheid vast te houden. Niet getreurd, ik ging gewoon door en vervolgde daarna de wandeling. Via de spoorbrug staken we de Merwede over en kwamen uit in Sliedrecht. Daar was de volgende post ingericht bij een tankstation. In navolging van een andere wandelaar nam ik een stroopwafel om daarna direct te merken dat deze door de kou keihard was geworden.

Bijzondere sfeer
Via Papendrecht vervolgde ik mijn nachtelijke tocht richting Oud-Alblas. We liepen een heel stuk door een donker bos, waarbij een lichtje op mijn rugzak uitkomst bood. Na dit bos liepen we over een verharde weg waar mistbanken overdreven. Dit gaf een bijzonder gezicht. Dit is nu net de bijzondere sfeer die nachtelijke Kennedymarsen zo mooi maakt. Voordat ik er erg in had naderde ik alweer de volgende rustplaats, de horecarust in Café De Krom. Daar trof ik binnen diverse wandelaars die ik normaal hoogstens bij de start tegenkom. Terwijl ik mijn zelf meegenomen broodje opat, maakten zij zich op voor vertrek.

Versieringen
De route die nu volgde was wel heel bijzonder. Het was net Koningsdag geweest en in diverse protestantse streken in Nederland wordt dit aangegrepen om de dorpen te versieren. Van diverse objecten kon ik door de verlichting foto’s maken. We wandelden door Oud-Alblas en Alblasserdam, alwaar een volgende verzorgingspost van de RWV zat. Ik nam een beker vla en ging daarna gauw weer verder. We staken via de brug de Noord over om daarna direct rechtsaf te slaan en door het gras het talud af te dalen in de richting van de verkeerstunnel van de A15. Hier was het goed opletten waar je liep. Na de graspaden volgden weer diverse fietspaden aan de buitenrand van Ridderkerk. Het begon nu langzaamaan licht te worden en ik liep nu een stukje op met Adriaan van den Dool, die net de Kennedymars van Emmeloord had gedaan. Ik begreep dat de route daar beter was geworden, maar dat er aan de verzorging nog het nodige te verbeteren viel. In sporthal De Fakkel, waar om het jaar de start van deze Kennedymars is, nam ik net als Adriaan een broodje kroket. Daar werd ons ook verzocht de tassen bij de ingang te zetten; de vrachtwagen moest weg om de reeds ingeleverde tassen naar Barendrecht te vervoeren.

Fly-overs
Ik vervolgde mijn tocht. Wat ik nu te zien kreeg was niet bepaald het mooiste deel van de route. Na de oversteek van de gecombineerde A15-A16 werden we onder de talloze fly-overs van het Knooppunt Ridderkerk geleid. Daarna volgde een wandeling langs de rand van Rotterdam. Bij de volgende rustpost trof grote groep wandelaars waarbij Adriaan het hoogste woord had. Ook Bertus Ginkel was er met zijn eeuwige paraplu bij. De groep had een iets hoger tempo dus liet ik maar gaan. Ik liep verder met Pieter Boots en Rini Welten, twee wandelaars uit de Peel. Bij elke post namen we wat maar gingen net voor de grote groep weer verder.

Grienden
We kwamen nu in een gebied waar vorig jaar in oktober de eerste tocht van WS78 werd gelopen. Van deze tocht waren veel wandelaars niet onder de indruk; het was de slechtste uit het voorbije seizoen. De RWV liet ons nu zien welke mooie stukken de parkoersbouwers van WS78 onbenut hadden gelaten. We gingen de Carnisse Grienden in, maar op het punt dat de parkoersbouwers van WS78 de grienden verlieten, liet de RWV zien dat er nog meer grienden waren. Ook na de volgende rust bij de Hockeyclub Barendrecht kregen liepen we door het groen.

Drie uur binnen
Na deze laatste rust sprak ik de profetische woorden dat we wel eens even na 3 uur binnen zouden komen. We liepen rustig verder maar moesten bij Zwijndrecht de groep-Bertus definitief voor ons laten. Op de voorlaatste post werden we getrakteerd op een fruitcocktail. Daarna volgde nog een stuk door groene stukken in Zwijndrecht en langs de dijk. De laatste verzorgingspost was net na de brug in Dordrecht. Ik keek op mijn horloge en schatte dat drie uur binnen zijn nog mogelijk was. Ik liep wat door en warempel: klokslag drie uur stond ik bij de kantine. Pieter en Rini had ik even achter me gelaten maar ik wachtte ze nog even op voordat ik naar binnen ging. Kort nadat ik mij binnen had geïnstalleerd arriveerden ook Brigitte en Lucas.

Verrassend groen

Binnen!

Ondanks het dicht bebouwde gebied waarin de RWV de Kennedymars had uitgezet was deze verrassend groen. Bijna nergens was de bebouwing (woonwijken, industrie en snelwegen) ver weg, maar men heeft bewust de groene randen opgezocht. De verzorging was goed, maar ik vond het jammer dat er op de grote rusten geen brood beschikbaar was. Onderweg bij een doorlooppost snel een boterham wegwerken, dat lukt me nu eenmaal niet. Ik was dan ook blij dat ik nog twee broodjes kaas in mijn rugzak had. Voor het overige was het een uitstekend georganiseerde Kennedymars die ik zeker nog eens (en dan vanuit Ridderkerk) wil lopen.

Links

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s