Trage Tocht door de Ooijpolder

Begin dit jaar liep ik met een groep wandelaars de Trage Tocht Nijmegen-Beek, een wandeling die de Ooijpolder op een originele manier doorkruist. In plaats van de asfaltwegen te volgen, maakte Rob Wolfs dankbaar gebruik van de vele boerenlandpaden die dankzij de gezamenlijke inzet van Landschapsbeheer, gemeente en de boeren zijn opengesteld voor wandelaars. Deze trage tocht zal binnenkort worden gepubliceerd in de wandelgids Wandelen door oneindig laagland.

Aangespoord door de positieve kritieken besloot Rob Wolfs dit jaar nogmaals op pad te gaan om met andere paden de Ooijpolder te doorkruisen. Dit keer koos hij voor een rondwandeling die begint in het dorp Ooij. Terwijl de start van de Nijmeegse Vierdaagse nadert, ging ik op zondag 16 juli op pad om samen met Brigitte deze trage tocht te lopen. Na een kleine boodschap in de lokale supermarkt gingen wij op pad. Na via de Kerkdijk het dorp verlaten te hebben sloegen we linksaf om na een klaphekje een graspad te volgen. Dit pad kende ik al van die andere trage tocht, maar nu gingen we in een vrijwel rechte lijn richting Persingen. Het viel me op dat de boerenlandpaden druk bewandeld worden; ook wij kwamen op deze paden wandelaars tegen. Op verscheidene plekken lopen parallel aan de asfaltwegen graspaden en het is dan ook logisch dat onze zandpadgarantieman daar dankbaar gebruik van maakt.

Nabij het pontje over het Meertje – dat we nu niet gebruiken – ging de route weer noordwaarts. De graspaden zijn niet gemaaid en daarom is een lange broek geen overbodige luxe. Op verschillende plekken troffen we ook distels aan op onze route. Na wat kronkelen kwamen we na 6 kilometer uit op de Ooijse Banddijk. Ook hier mochten we niet over het asfalt lopen en we werden direct de dijk afgestuurd om langs de Oude Waal noordwaarts te lopen. Dit was geen pretje en daarom besloten we ter hoogte van het buurtschap Tiengeboden de zandpadgarantie te laten voor wat het was. Wat verderop sloegen we rechtsaf en volgden we de Langstraat, een weg die ik al kende van de Trage Tocht Nijmegen-Beek. Nu bleven we het klinkerweggetje volgen met alleen een klein uitstapje naar de uitkijktoren.

Aan het einde van het weggetje kwamen we weer uit op de Ooijse Banddijk, waar we nu linksaf sloegen. Ter hoogte van het veerooster gingen we rechtsaf naar de Bisonbaai. Ik was hier ook een half jaar geleden, maar nu was het pad bijna dichtgegroeid. We volgden dit pad nu aan de zuidkant van de baai totdat we uitkwamen bij Café Oortjeshekken. De boerderij die eind januari was afgebrand, lag er nog steeds troosteloos bij. Oortjeshekken, dat toen ternauwernood aan de brand was ontsnapt, heeft inmiddels een ware metamorfose ondergaan. Het terras was verder uitgebreid en binnen was de zaak flink verbouwd. De bar had een andere plek gekregen, waardoor het café veel groter is geworden.

Na onze koffie vervolgden we onze tocht. We volgden nu een stuk door de weilanden dat ik ook al kende van de andere trage tocht. Na de Kerkdijk werden we echter nog over een onverhard stuk langs de plas gestuurd. Na 13 kilometer lopen kwamen we terug in Ooij en ploften we neer op het terras van Café Vink. Deze trage tocht is weliswaar minder afwisselend, maar behoort desalniettemin tot een van de toppers. Als oud-Nijmegenaar heeft ook deze wandeling mij gebracht op verrassende plekjes waar ik nooit eerder ben geweest. Na deze wandeling over onverharde graspaden ben ik nu wel klaar om me vier dagen onder te dompelen in de massa van de Vierdaagse. Ook deze zal wel traag worden, maar dat heeft vooral met de drukte onderweg te maken.

Links:

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s