Kennedymars Hengelo viert eerste lustrum

Vier jaar geleden reisde ik af naar Hengelo om deel te nemen aan een nieuwe Kennedymars. Het werd sinds Sittard, die ik in een ver verleden eens had gelopen, mijn de tweede keer dat ik eens de tachtig kilometer overdag liep. Met de nieuwe mars zette organisator Peter Levink zette een trend in. Na Hengelo gingen ook andere organisaties – met wisselend succes overigens – Kennedymarsen overdag organiseren. De eerste editie was perfect georganiseerd en liep door een landschappelijk aantrekkelijk gebied en dus besloot ik om op 9 juni 2018 voor de derde maal af te reizen naar Hengelo.

Feestjes
Met een rugzak en een weekendtas reisde ik op vrijdagmiddag af naar Hengelo. Na een wandeling vanaf de dichtstbijzijnde bushalte arriveerde ik rond kwart over vijf ’s-middags in de kantine van voetbalvereniging ATC ’65 aan de Torenlaan. De kantine was nog leeg, alleen medewandelaar Herman van der Pluim was al aanwezig. Buiten was het juist druk; er was een voetbaltoernooi van bedrijfsteams aan de gang. Na een biertje met de andere kampeerders kwam even na zes uur Peter Levink binnen. Hij dirigeerde ons naar het grasveld achter het houten gebouwtje van de cricketclub. Hij waarschuwde ons meteen dat het die avond niet rustig zou zijn. Het feestje van het voetbaltoernooi zou doorgaan tot in de kleine uurtjes en als klap op de vuurpijl zou er een dag later een feestje zijn in de kantine van de cricketclub. We hielden er rekening mee en plaatsten onze tent op enige afstand van het gebouwtje.

Chinees
Om zeven uur ’s-avonds verzamelden we ons in de bestuurskamer van de voetbalclub. Peter had voor ons Chinees gehaald en hij at tussen de bedrijven door een hapje mee. Hij vroeg ons om even te assisteren bij het opbouwen van de versieringen bij de toegang naar de kantine en het spandoek op te hangen. Uiteraard waren we niet te beroerd om een handje mee te helpen. Na nog een biertje op het terras ging ik mijn slaapzak in. In de verte hoorde ik nog lang het geluid van het feestje bij de voetbalkantine.

De start.
Een kwartier voordat mijn wekker zou gaan, werd ik gewekt door de telefoon van Marjolein van den Broek-Wouters. Haar kersverse echtgenoot belde en natuurlijk is zo’n gesprek niet snel afgelopen. Toen mijn wekker uiteindelijk afging, maakte ik me op voor de start. Deze ging vooraf door een ontbijtje voor de kampeerders in de bestuurskamer. Rond half vijf kwam ik beneden en begroette ik diverse bekende wandelaars. Voordat we ons konden opmaken voor vertrek werden enkele Kennedy Walkers door Peter in het zonnetje gezet. Ik voelde dat het nog warm genoeg was om mijn broekspijpen af te ritsen. “Pijpen”, in de woorden van de overigens zeer christelijke Marjolein. Tegen vijf uur stonden we bij het spandoek te wachten voor vertrek.

Kennedy walkers
Voorafgaand aan de tocht had ik met Mike Bertrand afgesproken om een eind samen op te lopen, ten einde het een en ander te bespreken over het beheer van de Facebookgroep kennedy walkers (ca. 890 leden). De eerste kilometers verliepen wat anders dan gepland. In plaats van een rondje te maken rond de kleigaten sloegen we rechtsaf en werden we door Peter langs een hek gedirigeerd. Hiermee sloegen we en masse ruim 800 meter over. Onderweg sprak Ted de Koning ons aan. Hij suggereerde ons om de status van de Facebookgroep te veranderen van Openbaar naar Besloten, zodat voortaan alleen leden van de groep de berichten kunnen volgen. Na telefonisch contact met medebeheerder Alfred Kling werd de aanpassing al lopend doorgevoerd.

Pijlen
Ondertussen vorderden we op het parkoers. We gingen even zitten bij de posten bij de molen van Saasveld en op de Viekboerweg. Kort daarna zagen we in een sloot en in een berm pijlen liggen. De organisatie had de pijlen inmiddels vervangen, maar voor Mike was het geen moeite om de gevonden pijlen terug te plaatsen of mee te nemen voor de organisatie. Na 28 km gingen we rusten in Rossum in het Sportcentrum Bossink. Daarna gingen we snel verder en liepen we in een straf tempo naar de grote rust op 40 kilometer. Kort voor deze rust raakte ik door een gesprek met een wandelaarster Mike uit het zicht. Om precies 12 uur had ik de helft van de tocht er opzitten.

ABTB
Ook na de grote rust gingen we in een straf tempo verder. Ik had bewondering voor Mike, die een week eerder nog de jubileumtocht van de RWV (tweemaal 80 kilometer!) had gelopen. Zijn knie hield het goed. We liepen naar Lonneker, waar een caférust op het programma stond (op 49 km). Kort voor het binnenlopen van het dorp vielen mij op een oud coöperatiegebouw mij de letters ABTB op. Ruim 20 jaar geleden schreef ik ter gelegenheid van de opheffing van de ABTB een boek en dus was ik zeer verbaasd die letters nog ergens aan te treffen…

Afhaken
Na Lonneker volgde een taai stuk: zestien kilometer wandelen met alleen onderweg een klein drinkpostje. Ik voelde dat het niet meer zo gemakkelijk ging. Tot de ‘drankpost’ (aldus de routebeschrijving) ging het nog redelijk. Toen Mike na die post vrouwelijk gezelschap kreeg, moest ik afhaken. In mijn eentje ploeterde ik voort om tenslotte om 17.25 u de rust op 65 kilometer te bereiken. In de hypermoderne koeienstal van Erve Reuver, de laatste grote post op de route, nam ik een soep, een krentenbol en een toetje. Ik had nieuwe energie nodig om de laatste 15 kilometer te kunnen volbrengen.

Afgedankte Boeing 747 op Vliegveld Twente

Broodje kroket
Na deze rust kwam ik langzaam weer op gang. Er volgde nu een stuk van vier kilometer naar de volgende drinkpost. Daar kregen we een radler aangeboden. Tegen de muur hing een afbeelding van Adriaan van den Dool, voor wie de organisatie twee broodjes kroket en een echt biertje in petto had. Op Facebook had Henk-Jan van der Klis deze traktatie al aangekondigd. Na onze radler gingen we verder op weg naar de laatste post. Ook voor Mike begonnen de kilometers te tellen. Het was nu echt van post naar post lopen. Na een korte stop op 75 kilometer liepen we Hengelo weer binnen. De verwachting dat we voor half negen binnen zouden zijn, kwam niet uit. Het werd zeven minuten voor negen.

Perfecte organisatie
Bij het afmelden werden we niet alleen verrast door een speciale jubileummedaille. Ook had Peter voor ons een surprise in petto: een doosje met daarin een speciaal bierglas, een flesje bier en vijf speciale bierviltjes. Daarna maakte ik kennis met de nieuwe man van Marjolein: Paul van den Broek. Tijdens het nachtelijke telefoontje hadden de twee afgesproken om na afloop terug te gaan naar Zutphen en de tent en het fietskarretje op zondag op te halen. Buiten complimenteerde ik Peter met een goed verzorgde Kennedymars: het was top! Daarna gingen de overgebleven kampeerders op weg naar hun tenten. Na de douche zocht ik mijn tent op en ging ik – ondanks het feestje in het gebouw van de cricketclub slapen. ’s-Nachts werd ik nog even wakker van een regenbui. De volgende morgen braken we onze tent af en ging ik met drie andere wandelaars – waaronder Herman en Adriaan – op weg naar de bushalte. Een mooi weekend in Hengelo zat er weer op.

Links:

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.