Heuvels en wind bij WS78

De omgeving van Nijmegen wordt de laatste jaren regelmatig aangedaan door WS78. Niet voor niets: in en rond Nijmegen wonen veel wandelaars maar – en dat is mijns inziens belangrijker – vooral omdat je in deze mooie omgeving mooie tochten kunt uitzetten. Dit keer was de start in Lent. De vorige keer werd hier een tocht uitgezet door de Betuwe, dit keer kwamen de Duivelsberg en de Ooijpolder aan de beurt. Het beloofde dan ook op voorhand een mooie maar vooral pittige tocht te worden.

Spiegelwaal
Tegen half negen arriveerden we bij het Citadel College, een nieuwe middelbare school dat net achter station Nijmegen-Lent ligt. De aula van de school liep het al redelijk vol, maar het was nog goed mogelijk om snel bij de inschrijftafels te komen. Na mij te hebben ingeschreven sprak ik met enkele wandelaars. Even voor negenen ging ik naar buiten voor de start. Na een korte toespraak van voorzitter Marti Krielaart gingen we op pad. Het infobulletin beloofde ons een wandeling over de nieuwe brug naar Nijmegen, maar dit bleek niet zo te zijn. We liepen richting de Spiegelwaal, de enkele jaren geleden gereed gekomen nevengeul van de Waal, die ervoor heeft gezorgd dat de “Lentse kant” een totaal andere aanblik heeft gekregen. In de Spiegelwaal zag ik enkele studenten in een roeiboot. Na de brug over de Spiegelwaal sloegen we linksaf en liepen we langs de oevers van de echte Waal in de richting van de spoorbrug. Via de fietsbrug naast deze brug – de “Snelbinder” – liepen we naar het centrum van Nijmegen.

Naar Ubbergen
We liepen over de Waalkade waarbij ik zag dat het oostelijk deel opnieuw wordt ingericht. Via het Valkhof en het Hunnerpark bereikten we de oversteek bij het Trajanusplein. Vóór Hotel Belvoir sloegen we linksaf richting Ubbergen en liepen we over een smal paadje langs de heuvel naar beneden. Net voor het eerste huis aan de rechterzijde gingen we een trap op en kwamen weer boven uit op de Batavierenweg. Daarna gingen we via de Beekmansdalseweg weer naar beneden richting Ubbergen en liepen via de Pompweg het dorp binnen. Op de Ubbergse Holleweg trof ik de voorzitter van WS78. Samen liepen we een klein stukje op.

N70
Kort vóór de St. Maartenskliniek sloegen we linksaf en volgden vanaf dit punt de N70-route, sinds 1970 één van de mooiste wandelroutes van Nederland. Ik was hier nog in december. Van sneeuw was nu geen sprake en dus kon ik in een flink tempo vooruit. We passeerden de Elyzeese velden en liepen vervolgens rechtdoor richting Beek. We kwamen uit achter het Verpleeghuis Kalorama. Via de Nieuwe Holleweg, de Kerkberg en de Rijksstraatweg bereikten we de Hubertus Sporthal. Hier was de koffieposten; dit was tevens het verste punt voor de deelnemers op de 20 kilometer.

Steile klim
Na een kop tomatensoep ging ik verder met het beklimmen van de heuvels. Eerst liepen we over de Sterrenberg, waar het voormalige pannenkoekenrestaurant met uitkijktoren plaats heeft gemaakt voor een Toscaanse villa. Na de oversteek van de Van Randwijckweg kwamen we uit in het Keteldal en daarna begonnen we aan een steile klim richting de Duivelsberg. Na een afdaling kwamen we uit bij het gelijknamige restaurant. Daarna werden we geleid naar de twee heuvels, die uitzicht geven over de Duffelt, de Duitse streek ten noorden van Kleve. Vervolgens begonnen we aan de afdaling richting Beek. We staken de Rijksweg over en sloegen rechtsaf in richting van de Duitse grens.

Laat vriendschap heelen
Via een hekwerk kwamen we uit bij het Wylerbergmeer. Hier staken we de landsgrens over en passeerden hierbij een wijzer met de tekst “Laat vriendschap heelen wat grenzen deelen”. Deze wegwijzer is een kopie van het exemplaar dat sinds jaar en dag in het Keteldal de vroegere loop van de Nederlands-Duitse grens markeert. Na de oversteek van het Meertje – hier Grosse Wässerung geheten – liepen we in de richting van het Duitse dorp Zyfflich. Kort voor het centrum van het dorp sloegen we linksaf om op weg te gaan naar de rust in de Thornse Molen. Het eerste stuk liep nog prettig, maar naarmate we de enkele jaren geleden herbouwde molen met restaurant naderden, stak een krachtige wind op en moesten we tegen die wind inbeuken.

Trage tocht
Toen ik in het restaurant binnen zat begon het juist te regenen. Gelukkig was het maar een bui. Na de rust begon een zwaar stuk tegen de wind in. Onderweg haalde ik Bertus en Diny Meurs in. Vooral Bertus zat er al behoorlijk doorheen en we hadden nog zo’n 18 kilometer voor de boeg. We keerden terug naar het Wylerbergmeer waar we nu omheen liepen. Daarna volgde een graspad langs het Meertje richting Persingen. In Persingen beginnen we aan een wandeling die ik – in tegengestelde richting – kende als de Trage Tocht Nijmegen-Beek. Via graspaden liepen we naar Ooij en via enkele weilanden kwamen we uit bij een landbouwschuur achter het logement/café Oortjeshekken. De boerderij was enkele jaren geleden afgebrand; van herstel was nog geen sprake. Hier was de koffiepost ingericht. Voor mij en voor meer wandelaars was de post een prettige onderbreking van het wandelen tegen de wind in.

Stadswaard
Na de koffie wandelden we rond de Bisonbaai, door de Groenlanden – waar zich onder het natuurgebied een complex bunkers bevindt van de IJssellinie – naar de Vlietberg, de locatie waar vroeger een steenfabriek stond. Bij het Roosje van Ooij was de fruitpost. Direct daarna begonnen we aan een wandeling door de uiterwaarden van de Waal, de Stadswaard. Sinds mijn laatste bezoek aan dit gebied was er een nieuwe brug gereed gekomen over een nieuwe nevengeul van de Waal. Vorige keren kwam ik er konikpaarden tegen, maar deze keer zag ik ze niet. Door de harde wind werd ik bijkans gezandstraald. Via de trapbrug over het Meertje kwam ik onder de oude Waalbrug uit.

De zwaarste en mooiste
Op het fietspad van de brug was het nu rustig. Aan de brug was te zien dat binnenkort de werkzaamheden beginnen aan de brug. Daarvoor zullen de busbaan en enkele rijbanen worden afgesloten. En dat is hard nodig! De vorige keer dat de brug onder handen was genomen is alweer 35 jaar geleden! Aan de Lentse kant liepen we over de oude dijk, die nu Veur-Lent heet. Hier liepen we tot enkele jaren geleden onze laatste kilometers van de Vierdaagse en was het altijd hartstikke druk! Via een brug over de Spiegelwaal en een pad langs de spoordijk liepen we terug naar het Citadel College. Toen ik binnenkwam was het al tien over vijf. De klimmetjes en de harde wind hadden me zeker een half uur extra gekost. Niet getreurd: ik had genoten van een prachtige tocht door een voor mij bekend gebied. Dit was met recht de zwaarste en mooiste tocht van WS78 die ik dit jaar heb gelopen.

Links:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.