Dwars door Amsterdam

Zaterdag 8 februari 2020 stond alweer de achtste wintertocht van  WS78 op het programma. Drie weken geleden was ik verhinderd en daarom was ik erop gebrand om dit keer wel aan de start te kunnen verschijnen. Dit keer was Amsterdam de startplaats. De startlocatie was de kantine van AVV Zeeburgia, vlakbij het NS-station Amsterdam Science Park. Vanwege de hoge parkeertarieven werden automobilisten aangeraden om te parkeren in Weesp en daar de trein te pakken. Voor mij hoefde dit niet. Vanuit Lelystad rijdt er een rechtstreekse sprinter naar het station Science Park.

De Meer
Rond half 9 arriveerde ik bij de kantine van Zeeburgia. Een steile trap leidde naar de kantine van de voetbalclub. Na wat zoeken vond ik het inschrijfbureau en daarna moest ik in de rij aansluiten om koffie te bestellen. Rond kwart voor negen ging ik naar buiten. Dit keer mochten we eerder weg. Het eerste deel van de route liep door het stadsdeel Watergraafsmeer, eerst door het nieuwbouwcomplex op de plek waar ooit het stadion De Meer had gestaan en daarna door betondorp. Daarbij passeerden we het geboortehuis van Johan Cruijff. Vervolgens liepen we richting de hoogbouw in de omgeving van het Amstelstation.

Door de binnenstad
Na de hoogbouw volgde een lange wandeling langs de Amstel. Onderweg zag ik een wit-rode markering van het Floris V-pad hangen. Dit verklaart wellicht waarom de tocht “In het spoor van Floris V” heet. We passeerden het chique Amstel Hotel, theater Carré, het Hermitage Amsterdam en de Stopera. Daarna volgde een wandeling door de binnenstad. We passeerden onder meer de Oudezijds Voorburgwal, de Oudemanhuispoort en de Dam. Daarna kruisten we de grachtengordel op weg naar de voormalige volkswijk De Jordaan. Midden in deze wijk , bij de speeltuin aan de 2e Lindendwarsstraat was de koffiepost ingericht. Ik had al een soepbon afgescheurd, maar om logistieke redenen waren dit keer de soep- en koffiepost omgeruild.

Naar de overkant
Na de rust ging ik verder. We passeerden een markt en liepen via de Brouwersgracht noordwaarts richting het Haarlemmerplein. Na het passeren van een spoortunnel kwamen we uit in de buurt van het Westerdok. Deze wijk met zijn karakteristieke voormalige pakhuizen heb ik in de loop der jaren vaak zien liggen vanuit de trein, nu liep ik er doorheen. Via he IJdok, waar het nieuwe Paleis van Justitie ligt kwamen we uit bij de achterzijde van het Centraal Station. Ik had geluk. Ik kon direct de veerboot op richting Amsterdam-Noord. Aan de overzijde begonnen we met het volgen van het Noord-Hollands Kanaal. Ik liep een eind op met een liefhebber van Kennedymarsen. Daarnaast had hij ook enkele van mijn bedevaartswandelingen gedaan. Toen we de stad hadden verlaten ging hij wat sneller. Maar bij het veerpont over het kanaal, dat ik me nog kan herinneren van een wandeltocht zo’n 10 jaar geleden, zag ik hem weer staan wachten. Inmiddels was het een beetje gaan miezeren. Meer dan wat kleine druppeltjes zouden we tijdens de tocht niet krijgen. Gelukkig maar.

Wachten
De grote rust was bij de voetbalclub in Zunderdorp, een klein dorpje dat ook deel uitmaakt  van de gemeente Amsterdam. Na de rust werden een grasdijk opgestuurd, het enige stuk onverhard dat we die dag voorgeschoteld kregen. Na een lus rond het naburige dorp Ransdorp kwamen we uit in het dorpshuis van Ransdorp. Hier zat de soeppost. Na Ransdorp begon de terugtocht naar Amsterdam. Via Nieuwendam in Amsterdam-Noord kwamen we uit bij de veerhaven aan de Zamenhofstraat. Hier vertrekt het pont eens in de twintig minuten. Toen ik aankwam duurde het nog een kwartier. Ik besloot om de nabije horecatent binnen te gaan om daar wat te drinken. Vijf minuten voor vertrek kwam de boot aan. Ik sloot me aan bij de grote stoet wandelaars die de overtocht naar het Oostelijk Havengebied wilden maken. Aan de overzijde was in een gebouw de fruitpost gevestigd. Ik pelde mijn mandarijntje en ging snel weer verder.

Lange tocht
Tussen de eilanden Sporenburg en Borneo-eiland staken we de sierlijke rode voetbrug de Python over.  Na de wijk Zeeburg kwamen we uit in het Flevopark. Inmiddels was het al vijf uur geweest. Na het park passeerden we het Science Park en de lange tunnel onder het spooremplacement. Om 17.33 uur stapte ik de kantine van Zeeburgia binnen. Dat het een latertje zou worden was te voorzien. De route was op papier 41,5 kilometer en daarbij waren de veertochten en de wachttijden niet meegerekend. Bovendien loopt een binnenstad niet zo makkelijk door wachten op stoplichten en de drukte. Na een biertje stapte ik om 18.00 uur op de trein naar huis. Het was een bijzondere tocht met twee uitersten: de drukte van de stad en de weidsheid van het weidegebied ten noorden van Amsterdam. Het was geen klassieke WS-tocht, maar wat maakt het uit? Maar de volgende keer wil ik graag weer door het bos banjeren.

Links:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.