Terug in Klarenbeek

Wandelen konden we volop in de coronatijd en maar samen wandelen kon maar mondjesmaat. Deelnemen aan een echt wandelevenement was uitgesloten, die waren er (bijna) niet. En wat hebben we dat gemist. Mijn laatste wandeltocht dateert van februari 2020, ik bij Beesd door een drassige akker met rivierklei ploeterde. De sporen van die klei zijn nog op mijn schoenen zichtbaar, maar zijn nu een herinnering aan de tijd dat het nog gewoon was om wekelijks ergens naar toe te gaan om deel te nemen aan een wandeltocht en daar medewandelaars te ontmoeten, hun verhalen aan te horen en samen iets te beleven. Ook al schoten digitale varianten uit de grond om toch een wandelprestatie neer te zetten, het echte werk is en blijft het deelnemen aan een fysiek evenement met een startbureau, ingerichte verzorgingsposten, maar vooral medewandelaars. Gelukkig kwam voor mij op 13 augustus 2021 hieraan een einde met de (uitgestelde) Kennedymars van Klarenbeek.

IMG_3737a MFC Klarenbeek

Vervangend vervoer
Net als vorige edities ging ik met de trein op pad. Onderweg zag ik al een berichtje binnenkomen van Marijke Nijland, die meldde dat er een wisselstoring was op het traject Apeldoorn-Zutphen en dat Klarenbeek dus per trein onbereikbaar was. De berichtgeving op de NS-site was dubbelzinnig. Er zouden bussen komen en daarna stond er dat mijn trein – 20.37 u vanuit Zutphen – wel zou rijden. Aangekomen op station Zutphen waren ook daar de berichten tegenstrijdig. Marjolein Wouters ving ons op en meldde dat ze de organisatie al had gebeld: zij zouden met vervoer komen om ons op te pikken. Toen wij vóór het station stonden zagen de trein naar Klarenbeek weer gewoon vertrekken. Gelukkig kwam het door Marjolein geregelde vervoer snel en was ik even na negen uur in MFC Klarenbeek.

IMG_3701a Marijke DennisOntmoeten
Binnen in het MFC was het weliswaar niet zo druk als ik gewend was, maar het was wel gezellig. Ik ging zitten bij Marijke en Dennis Verwoert, die zich enkele dagen eerder alsnog had ingeschreven. We besloten om gedrieën op pad te gaan. Het feit dat we elkaar weer fysiek konden ontmoeten en samen op konden lopen voelde aan als een warm bad. Wat hadden we dat gemist! Tegen kwart vóór tien gingen we naar beneden en gingen we van start. Er was geen gezamenlijke start zoals bij Kennedymarsen gebruikelijk is, maar dat hinderde niet.

IMG_3703a RustpostVan WS78 naar SC Klarenbeek
Foto HermienDe Kennedymars van Klarenbeek is in 2013 begonnen als jubileumtocht van WS78 en tot nu toe zeven keer door WS78 georganiseerd. Na de laatste editie in 2019 besloot SC Klarenbeek de organisatie over te nemen, maar de drijvende kracht was en bleef Johan Hertgers. De continuïteit in de organisatie was duidelijk zichtbaar in de ondersteuning door enkele vrijwilligers van WS78 en in de routes. Deze zijn gebaseerd op de routes die ik liep tijdens de eerste edities die ik in Klarenbeek liep. De eerste route ging zoals gebruikelijk richting het buurtschap Klein Amsterdam, waar we twee keer konden rusten bij de prachtige rustplaats van de familie Koerts aan de Gravenstraat. Na een snelle versnapering gingen we snel verder. Op het verste punt van deze eerste lus was een controlepost. Helaas duurde het registreren van de wandelaars lang. Kort daarna sloegen we linksaf en volgden een drassig bospad. Dankzij een lichtje op mijn rugzak konden we de waterplassen omzeilen. De eerste ronde ging vlot. Tegen half twee waren we terug op de startlocatie. Een kopje koffie en een krentenbol en we konden weer verder.

IMG_3706a BertusNiet verkeerd gelopen
De tweede lus ging noordwaarts. Ik liep met Dennis, terwijl Marijke achter ons opliep met Piet van de Kroft, die inmiddels al 225 Kennedymarsen heeft gelopen. We passeerden eerst de kaasboerderij en daarna het kerkje Samuel. Daarna besloten Dennis en Marijke om muziek op te zetten. Dennis maakte direct een spurt naar voren; ik liep verder met Marijke. Op den duur vroegen we ons af waar Dennis was gebleven. Wij liepen de correcte route terug naar Klarenbeek, maar Dennis zagen we niet meer. Na zo’n twintig minuten kwam hij binnen; hij had verkeerd gelopen en zat al op de route van de vierde lus. Later zou blijken dat hij niet de enige was, veel wandelaars hadden tot wel zo’n zes kilometer verkeerd gelopen! Marijke besloot het hierbij te laten. Ze had enkele weken eerder een blessure opgelopen en was al tevreden dat ze meer dan twintig kilometer kon wandelen. Zij moest wachten tot rond kwart voor acht de eerste trein vanuit station Klarenbeek zou vertrekken. Voor haar – maar ook voor mij – was het meest waardevolle dat ze weer andere wandelaars kon ontmoeten en kon bijkletsen. Voordat ik weer vertrok liet ik mijn kleine teen van mijn rechtervoet intapen. Er dreigde een blaar te ontstaan.

IMG_3720a MaisveldenToch maar zestig kilometer
IMG_3731a HermienHet was inmiddels licht geworden. Met Dennis ging ik op pad voor de derde lus. Als snel sloeg bij hem de twijfel toe of hij de tocht nog zou voortzetten. Hij ging desondanks met mij verder. Bij de rustpost op een boerderij in Voorst overwoog hij om na de rust terug te gaan. Even later besloot hij toch met muziek op verder te gaan. Ook ik ging daarna verder. Ik voelde ook dat het voor mij lastig zou worden om de volle tachtig kilometer te doen. Gebrek aan oefening deed mij besluiten om het bij drie lussen te laten. Ook al kende ik deze lus nog goed van eerdere edities, hij viel me tegen. Vooral de stukken over grasdijken en opstapjes vielen me zwaar. Toen ik Klarenbeek naderde werd ik over een smal kronkelig paadje gestuurd. Het was een aanslag op mijn linkerenkel en daarna op mijn linkerknie. Ik liep in een trager tempo terug naar het einde. Binnen ging ik me eerst omkleden. Dennis kwam nog even afscheid nemen. Daarna ging ik naar de kantine om nog wat bij te kletsen met Marcel Dekker en Jan van Brakel. Ik had eerder vernomen dat Jan wederom zou zijn uitgevallen. Gelukkig kon hij na zijn inzinking wel verder en slaagde hij er nu wel in om de Kennedymars te voltooien.

IMG_3728a IJsseldijkWandelgemeenschap
Mijn knie voelde niet goed aan. Ik strompelde vooruit en had vooral moeite om trap te lopen. Ik haalde mijn beloning voor vijf Kennedymarsen (eigenlijk 4 ¾) op en liet me afzetten op station Klarenbeek. Ik begon aan een moeizame treinreis met veel overstappen en dus veel stationstrappen. Ik was blij dat ik rond 15.10 in Lelystad werd opgehaald door Brigitte. Niet zozeer de vermoeidheid was nu het grootste probleem, maar die knie. Maar het belangrijkste was dat ik weer eens had deelgenomen aan een wandeltocht. Dat ik de Kennedymars niet heb voltooid kon me dit keer niet zoveel schelen; het belangrijkste was dat ik mij weer thuis voelde in een wandelgemeenschap waarvan de meesten elkaar al lange tijd niet meer in het echt hadden ontmoet en gesproken. De volgende echte wandeltocht zal hopelijk niet lang meer duren. Ik heb weer zin om deel te nemen aan de pittige wintertochten van WS78! SC Klarenbeek wil ik bedanken voor een perfecte organisatie. Graag kom ik over een half jaar terug voor de volgende editie en dan wil ik hem wel uitlopen!

Meer foto’s in mijn webalbum.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.