Eindelijk naar Bodegraven

De Wiericketocht in Bodegraven was de laatste tocht die voor het winterseizoen 2019-2020 op het programma stond. Kort voor de tocht werden in Nederland ingrijpende maatregelen genomen om de coronapandemie te bestrijden. Hierdoor moest deze in allerijl worden afgelast en werd er gezocht naar een nieuwe datum. Aanvankelijk had het bestuur van WS78 de illusie dat deze in het najaar van 2020 volgens een speciaal coronaprotocol kon worden georganiseerd; de weer oplopende besmettingscijfers in het najaar gooiden opnieuw roet in het eten. En zo duurde het tot 2 oktober 2021 tot deze tocht, voorafgaande aan het nieuwe seizoen 2021-2022, kon worden georganiseerd. Voor mij een reden om – ondanks belemmeringen op de weg en op het spoor – naar Bodegraven af te reizen om deel te nemen aan deze wandeltocht.

Muntjes
Toen ik rond half negen bij de sporthal arriveerde was er van de normale drukte bij de start niets te bekennen. Bij de entree stonden mensen in de rij die zich vooraf online hadden ingeschreven. Ik had dat niet en kon direct doorlopen naar een andere tafel om me op de ouderwetse manier aan te melden. In plaats van drie bonnetjes voor de eigen rustposten kreeg ik nu voor 5 euro vier plastic munten; één daarvan kon ik in de belendende bar besteden. Ik bestelde nog een beker koffie.Grasdijken
Buiten was niets te beleven. Er stonden slechts enkele bestuursleden van WS78 bij de ingang; veel wandelaars waren al op pad gegaan. Er werd nu gespreid gestart. Ook ik vertrok eerder, namelijk om 8.40 uur en liep de tocht grotendeels alleen. De route voerde naar het oosten, om uit te komen op een jaagpad langs de Oude Rijn. Net voor het fort Wiericke sloeg ik rechtsaf en begon ik aan een wandeling door het weidelandschap met de nodige grasdijken. Onderweg kwamen enkele wandelaars voorbij waarmee ik wat ervaringen uitwisselde over de voorbije coronatijd. Ik passeerde de spoorlijn van Leiden naar Woerden en via een tunneltje ook de A12.Moeite
Na ruim 8,5 kilometer kwam ik bij de rustpost aan. Ik kwam Roland Weyers tegemoet die me een hartelijke elleboog gaf. Bij de rust nam ik een beker soep en kletste wat met andere wandelaars. Dit is wat iedereen anderhalf jaar heeft moeten missen! Na de rust liep ik eerst weer een stukje terug om daarna rechtsaf te slaan om een asfaltweg te volgen naar Driebruggen. Direct na de ophaalbrug sloeg ik rechtsaf en volgde ik de grasdijk langs de Dubbele Wiericke. Niet ver voor me liepen twee wandelaars, maar het lukte me maar niet om ze bij te halen. Bij wandelknooppunt 18 gingen we linksaf naar beneden om daarna een lang slingerend pad door een stuk groen tussen de weilanden te volgen, de Papekopperkade. Aan het pad kwam geen eind en ik merkte dat het me door gebrek aan kilometers in de benen moeite kostte. Na 16,4 kilometer te hebben afgelegd, kwam er eindelijk een einde aan en kon ik een parallelweg volgen richting Papekop.Smalle plank
In het kleine dorp Papekop was bij café De Dijketelg de grote rust. Ik nam plaats op het terras bij Roland. We kletsten bij over de voorbije tijd, die er vooral bij Roland was ingehakt. Het betekende minder sociale contacten en voor hem leverde de besmettingsangst ook veel stress op. Gelukkig kunnen we dit nu weer grotendeels achter ons laten en is het wandelen weer begonnen. Roland genoot nog van zijn Westmalle tot ik vertrok. Ik ging weer verder voor het vervolg van de tocht. De routebeschrijving waarschuwde voor een oversteek over een smalle plank. Ik liet me niet van de wijs brengen en liep de route door het weiland met op het einde een smalle plank en een leuning. Ik voelde wel dat de planken mee wiebelden. Ook is was blij dat ik de overkant had bereikt.

Goejanverwellesluis
Via de rand van Oudewater bereikte ik de Hollandse IJssel, waar ik ruim 3,8 kilometer een jaagpad langs het water moest volgen. Ik liep opnieuw in mijn eentje en kwam pas op het einde een andere wandelaar tegen. Dit is anders dan ik gewend was en dat lag niet aan de lage opkomst – 200 deelnemers, waarvan 120 op de 40 kilometer. De gespreide start heeft voordelen, maar je komt ook minder andere wandelaars tegen! Aan het einde kwam ik in Goejanverwellesluis, een historische plek die evenwel geen plek kreeg in het infobulletin van de tocht. Hier zou in 1787 Wilhelmina van Pruisen, echtgenote van stadhouder Willem V, door patriotten zijn aangehouden toen ze op weg was naar Den Haag om de terugkeer van haar echtgenoot te bepleiten. Volgens andere bronnen vond de feitelijke aanhouding in het zuidelijker gelegen Bonrepas plaats, maar werd ze daarna naar Goejanverwellesluis vervoerd.

Geen molen
Na nog een jaagpad langs de Dubbele Wiericke kwam ik uit bij de spoorlijn Utrecht-Gouda, die ik via een tunnel passeerde. Daarna volgde ik een weg langs de spoorlijn en sloeg ik na de Enkele Wiericke rechtsaf. Er volgde nu een brede grasdijk. Net bij de pijl linksaf trof ik parkoersbewaker Martie Dolman op zijn fiets. Hij vertelde mij dat de route hier ’s ochtends was gewijzigd omdat de molenaar van de Oukoopse Molen geen wandelaars op zijn erf wilde hebben (merkwaardig: hier loopt ook een vaste route van Staatsbosbeheer langs!). We liepen nu over een schapewei en daarna aan het einde rechtsaf over een asfaltweg. Aan het einde van de weg kwam ik uit bij de koffiepost.

Pittig
Na de koffie volgde een route door de Reeuwijkse Plassen. Kort na het vertrek van de rust moest ik even wachten voor een handbediende ophaalbrug. Na de plassen volgde nog een wandeling door het Reeuwijkse Hout, een jong bosgebied dat is aangelegd op weilanden, waardoor het wandelpad steeds werd onderbroken door bruggetjes over de vele sloten. Na het passeren van de A12 en de N11 volgde er nog een wandeling langs Goudse Weg om 17.05 u binnen. Geen snelle tijd, maar ik was tevreden. Door gebrek aan routine en veel alleen lopen ging het gewoon niet sneller. Volgende keer beter! De route was overigens verrassend mooi. Veel onverhard, die het voor mij pittig maakte.

Links:

Eén reactie

  1. Hoi Mari,

    Je hebt er, zoals ik wel gewend ben van jou, weer een mooi verslag van gemaakt. Het was erg leuk om je na zo’n lange tijd weer te ontmoeten en even bij te kletsen. Ja, ook ik vond de tocht behoorlijk pittig (met de vele grasdijken). Maar het was voor de volle 100% de moeite waard! Hou je haaks en hopelijk mogen we de komende tijd lekker georganiseerd blijven wandelen, dan komen we ons vast binnenkort weer tegen.

    Groetjes en veel wandelplezier,

    Roland Weyers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.